Ao final de case todas as longas e multitudinarias festas dos sábados pola noite no barrio residencial de Shady Hill, cando practicamente todos os que ían xogar ao golf ou ao tenis á mañá seguinte xa marcharan para as súas casas e os dez ou doce sobreviventes parecían incapaces de pór final á velada a pesar de que a xenebra e o whisky estivesen a piques de acabarse, e aquí e alá as mulleres que aguantaban por acompañar aos seus maridos empezasen a beber leite; cando todo o mundo perdera por completo a noción do tempo, e os canguros que agardaban nos seus distintos fogares a aqueles recalcitrantes xa se deitaran había un bo anaco no sofá e durmían a perna solta, soñando con gañar concursos de cociña, con viaxes transoceánicos e aventuras románticas; cando o borracho belicoso, o afeccionado aos dados, o pianista e a muller enfrontada coa extinción das súas esperanzas fixeran xa as súas manifestacións públicas; cando todas as propostas ─almorzar na casa dos Farquarson, ir nadar, esperta...