Onde non me chaman

Sei que esta terrible racha que levo deixará en min marcas para sempre e se cadra por iso será boa. Tiven un soño longuísimo esta noite pasada, era todo un bico, e iso fíxome pensar moito.   Fíxome pensar e tamén ao mesmo tempo me deu unha especie de forzas en positivo porque, sexamos realistas, pouco máis para peor pode ir, así que estou seguro de verme diante do comezo dunha boa racha. Razón esta pola que tiña que escribir estas palabras, porque fosteis moitos e moitas quen estivestes comigo en diferentes días e noites e moitos e moitas outras quen seguiredes estando. P olo de pronto, ben mirado, é para rirse. Dous roubos nunha semana, unha caída fatal... Pero todo é material, sen máis, (salvo o contido das dúas memorias usb e a cicatriz que me quedará na cara) e iso non me preocupa.   Despois, coma sempre, volta á soidade, volta a Pessoa, porque entre o que escribiu e viviu faime entender moitas cousas. Síntome, coma el, incapaz de verme só, necesitado de ter contac...

Adoecía por pasar o día na cama xunto a Pessoa vendo como el define o que pasa: "Não tenho ninguém em quem confiar. A minha família não entende nada. Aos meus amigos não posso incomodar con estas coisas. Não tenho amigos verdadeiramente íntimos, como o mundo entende, ainda assim não seria íntimo no sentido em que eu entendo a intimidade. (...) Sinto-me tan sozinho como un navio naufragado no mar. E sou, na verdade, um náufrago," (No seu diario no 25 de xullo http://arquivopessoa.net/textos/2595) E sempre, sempre se vai a Bernardo Soares para contar como el se sentía baleiro e incapaz de tecer relacións persoais que o enchesen "Desexei sempre agradar. Doeume sempre que me fosen indiferentes. Orfo de fortuna, teño, coma todos os orfos, a necesidade de ser obxecto da afección de alguén. (...) Tiven un certo talento para a amizade, mais nunca tiven amigos, ben porque eles me faltasen, ben porque a amizade que eu concebira fora un erro dos meus soños. Vivín sempre isolado...

Desde onde agora estou vense as estrelas, por primeira vez en moito tempo. Estou sentado onde ti soías sentar e iso fai que o tempo se volva atrás, mirando as estrelas. Nos momentos nos que unha persoa se sinte como eu o fago semella que o ambiente o envolve, a atmosfera. Hai poucas cousas máis máxicas ca un bico. O bico en si non ten nada de maxia, a maxia é do intre no que sucede, a atmosfera. Que o envolve. É iso de estar só, poñer música, cociñar, saír á terraza, sentir a noite. A atmosfera. Cando isto pasa sabes que é verdade. Pódese buscar a maxia, podémonos pór a andar e saírlle ao camiño, pero a atmosfera ten que vir, aparece, e é tan real coma o frío que me acaba de coller. Quen onte fun xa hoxe en min non vive. Como non te soñar?