Cando non hai retirada entre aplausos o teu mellor xesto, espléndido, botado a perder. Cando os teus amigos non o eran tanto e un crédito espera a primeiros de mes. Non tes por que preocuparte ninguén baila só coa súa desesperación sempre hai alguén a quen abrazarse alguén que espera que o saquen a bailar nalgunha canción. Que vou facer agora? Escribir. Levo xa neste blog dado un pouco a brasa sobre as razóns de escribir e hoxe vai, seguindo a Barthes, a paragrafada (vaia palabro) definitiva. Escribirei porque a escritura descentra a fala; o individuo, a persoa, realiza un traballo cuxa orixe é indiscernible. Hai algo de enigma narrativo na escritura. As súas conexións e asociacións resultan mesmo estrañas para quen as ideou. Para producir unha diferenza, para satisfacer unha actividade distintiva. Certamente a escritura é unha actividade da linguaxe que non pode situarse dentro da lingua. A escritura fainos diferentes antes nós mesmos. A escritura non nos pode...