Onde non me chaman

Non vos ten pasado que fases ou situacións da vosa vida se asemellan incriblemente a partes dalgunha das vosas películas favoritas, ou que sen ser favoritas recordades con nitidez, ou que incluso sen recordar con nitidez asimilades e vos dades conta que algo de cinematográfico teñen? A min tenme pasado, e un pouco así me pasou esta mañá durante a primeira hora despois de erguerme. A escena en si tiña algo de patético no sentido do étimo do pathos, paixón e sufrimento. Respondía á imaxe central dun individuo de mediana idade conducindo só a través do Milladoiro nun utilitario vermello. Tiña unha carga emotiva moi forte porque ía chorando abertamente, mentres intentaba cantar balbucindo entre bágoas De música ligera . Entendemos que el tamén desexaba naquel momento espertar querendo soñala, que algún tempo atrás pensou en escribirlle pero que daquel amor nada máis queda. A canción rematou e coas sinais horarias das 11 en punto ollou para unha parella, moi finamente vestidos os d...

Lembro aquela cea falando con Cadaval sobre como contar historias na que eu lle comentaba que Mark Twain recopilara nalgún libriño as súas opinións e técnicas que fora vendo noutros humoristas e tamén aprendendo e desenvolvendo por si mesmo. Como bo humorista era un farsante. Sempre presumiu das súas dotes para saír do paso, de non preocuparse da técnica oral... e nese libro xustamente fai o contrario, pór en escrito como para el se deben contar as historias orais. Faino con bastan profusión, con exemplos, incluso con opinións persoais, etc. Entresaco este paragrafiño como mostra. “Se estou no certo, a base da arte de contar historias humorísticas é engarzar incongruencias e desatinos paseniño sen ningún obxectivo aparente e, á vez, parecer que se din sen decatarse de que o son. Outra característica é a de pasar polo retrouso de corrido. A terceira sería deixar caer unha observación estudada sen parecer sabelo, coma se se pensase en alto. A cuarta e última é a pausa”. Neste sentido...