Lembro aquela cea falando con Cadaval sobre como contar historias na que eu lle comentaba que Mark Twain recopilara nalgún libriño as súas opinións e técnicas que fora vendo noutros humoristas e tamén aprendendo e desenvolvendo por si mesmo. Como bo humorista era un farsante. Sempre presumiu das súas dotes para saír do paso, de non preocuparse da técnica oral... e nese libro xustamente fai o contrario, pór en escrito como para el se deben contar as historias orais. Faino con bastan profusión, con exemplos, incluso con opinións persoais, etc. Entresaco este paragrafiño como mostra.
“Se estou no certo, a base da arte de contar historias humorísticas é engarzar incongruencias e desatinos paseniño sen ningún obxectivo aparente e, á vez, parecer que se din sen decatarse de que o son. Outra característica é a de pasar polo retrouso de corrido. A terceira sería deixar caer unha observación estudada sen parecer sabelo, coma se se pensase en alto. A cuarta e última é a pausa”.
Neste sentido, penso que Mark Twain pode ter razón. Iso razoamos.
Mark Twain é un pseudónimo. Os que estudamos grego sabemos que pseudo é o verbo mentir. Samuel era un mentireiro e puxo ese alcume que vén significar algo así como dúas varas, dúas medidas de calado ou o mínimo polo que se podía navegar (foi piloto de vapores na desembocadura do Mississippi).
Realmente hoxe tiña ganas de escribir e como non sabía de que, vin nalgún sitio que Twain morrera un 21 de abril e sentinme un pouco Juan de Pablos e as efemérides. Doume conta que foi o primeiro que lle lin a Twain de pequeno e non foi Huckleberry Finn, foi Un ianqui na corte do rei Artur. En galego, coma todo o que devoraba de neno que viña da biblioteca de Meira, cando aínda estaba nos baixos do convento.
Hoxe volvín á casa despois dunha semana e atopeime de novo con Fole e Hemingway esperando na cama. Á noite se cadra xogo a ser Fole e escribo un contiño que colgarei mañá. Se cadra.
“Se estou no certo, a base da arte de contar historias humorísticas é engarzar incongruencias e desatinos paseniño sen ningún obxectivo aparente e, á vez, parecer que se din sen decatarse de que o son. Outra característica é a de pasar polo retrouso de corrido. A terceira sería deixar caer unha observación estudada sen parecer sabelo, coma se se pensase en alto. A cuarta e última é a pausa”.
Neste sentido, penso que Mark Twain pode ter razón. Iso razoamos.
Mark Twain é un pseudónimo. Os que estudamos grego sabemos que pseudo é o verbo mentir. Samuel era un mentireiro e puxo ese alcume que vén significar algo así como dúas varas, dúas medidas de calado ou o mínimo polo que se podía navegar (foi piloto de vapores na desembocadura do Mississippi).
Realmente hoxe tiña ganas de escribir e como non sabía de que, vin nalgún sitio que Twain morrera un 21 de abril e sentinme un pouco Juan de Pablos e as efemérides. Doume conta que foi o primeiro que lle lin a Twain de pequeno e non foi Huckleberry Finn, foi Un ianqui na corte do rei Artur. En galego, coma todo o que devoraba de neno que viña da biblioteca de Meira, cando aínda estaba nos baixos do convento.
Hoxe volvín á casa despois dunha semana e atopeime de novo con Fole e Hemingway esperando na cama. Á noite se cadra xogo a ser Fole e escribo un contiño que colgarei mañá. Se cadra.
Comentarios
Publicar un comentario