Esta noite é a clásica de que
espertas ás 5 da mañá coma quen xa durmiu todo o que tiña que
durmir. Lémbrome dos soños ata ese espertar, e logo erguinme ás 8
con outros tres ou catro soños máis breves, dos que non vou dar
conta porque son bastante irrelevantes e non aportan nada aquí
(aínda que a min si que me aportan o durmir xenial). Os argumentos
centrais dos soños desta noite son, por unha banda, un adestramento
na Lomba co Meira FC no que había moita tensión entre nós e unha
feira de produtos da terra cun final moi de ficción e duro. Comezo
polo primeiro.
Estabamos adestrando unha noite na
Lomba, e logo duns exercicios comezamos unha pachanga entre nós. O
campo estaba bastante embarrado, as cousas non saían e custaba
moverse. Habíamos moita xente alí, todos vestidos de escuro, e eu a
moita xente non a coñecía, incluso había xente de Pol, da
Pontenova e doutros países. Eu estaba bastante fóra de forma e
xogando de medio centro non daba feito, polo que pedín irme para a
portería (a de atrás contra os vestiarios). O meu equipo comezou a
dominar e estar do medio campo para adiante, comezou a chover
bastante e púxenme pingando, polo que tiven que andar movéndome
pola área para que non me collese o frío. Aí descubrín unha cousa
que si que me deixou frío: os tacos de aluminio das botas fixeron un
ruidísimo porque pisei un coitelo de tamaño de chacinería.
Agáchome para collelo e ao lado del asomaba a punta doutro. Funlle
dando coas botas e aquelo estaba todo sementado de coitelos na área
pequena do porteiro. Berreilles e din o aviso, collendo un coitelo na
man e erguéndoo, e miraron para min coma quen “este non se empana
de nada”, porque para eles era do máis normal. Eu pensei que
alguén os poñería alí para facer dano, pero estaba totalmente
aceptado. Entón retirei os que puiden e vin, alí cara a banda onde
está o depósito da auga, unha rapaza que estaba magoada por ver a
miña cara descolocada. Ela sabía que eu non entendería o dos
coitelos, pero tamén estaba inmersa e considerou correcto non
avisarme. Cando me fun aos vestiarios para ducharme, entre as miradas
directas do resto do equipo, doume conta que me falta a mochila.
Estaba na do árbitro porque me cambiara eu alí porque chegara tarde
e estaba aberto. Abrín a mochila, vermella, prepareime para ducharme
e espertei.
Este segundo soño é moi duro e vou
ser moi breve con el, sen entrar en detalles. Organizábase unha
feira de produtos da terra, na propia terra, non nunha vila ou nunha
cidade como se fan todas. Aquelo era un éxito: agricultores e
gandeiros rodeados de xente interesada no seu traballo, desexosa de
levar o mellor que tiñan para a casa. Ía transcorrendo a xornada no
máis absoluto bo ambiente, pero de repente algo se escoita no ceo.
Zoaba moi forte e cada vez máis. A xente ergue a cabeza e ve unha
enorme bola entrando polo ceo e dirixíndose ao medio dun prado:
semellaba un meteorito de xeo. Non semellaba, érao, e caeu facendo
un estrondo brutal e desfacéndose en cubos de xeo que golpeaban a
todo o mundo nun radio de ducias de metros. A xente comezou a berrar,
asustarse, fuxir e tentar refuxiarse porque detrás dese meteorito
viñan máis. Puiden ver como un deles alcanzaba unha panda enteira
de amigos. Espertei.
Os soños de hoxe vedes que son algo
duros, e pode ser culpa miña que non escribín onte nada no panel
sobre o que quería soñar.
Comentarios
Publicar un comentario