23-04

Esperto ás sete da mañá dun día tan bonito que semella que neste recuncho do planeta absolutamente todo está en “flor”, todo se abre e brota e hai máis cousas das que podemos descubrir: luces prismáticas, aromas prismáticos, algo case doloroso de tan bonito. A luz matinal é dourada coma o diñeiro e derrámase polas ventás que dan á serra cara o leste. Pero o que me emociona é a sombra, a luz imposible de definir, o pradairo entre os eucaliptos coas súas follas aínda non formadas, dunha beleza estremecedora, que non é a árbore mesmo unha entre millóns, un elo nunha longa cadea de vivencias que comezan na infancia, na Flor.

Domingo de feira. Hai dous mundos coñecidos, o visible e o invisible, e esa gota de viño e o pan é o vínculo que os une. Sinto as campás. Paréceme ver a cadea do ser que ascende desde o fondo da terra até o ceo. Duchareime e baixarei mercar un queixo e tomar algo? Teño que cortar o pelo. Debera. Xa todos mo din. Ata meu pai, que acaba de virme espertar á habitación. “Quédache cervexa na neveira. E corta o pelo”. Aquí coñecémonos todos.

Teño 31 anos e non me sinto nin novo nin vello senón máis ben no centro e pido poder rematar un libro antes dos 40. Mentres me ducho e seco, si, o pelo, penso en min e trato de reconciliarme comigo mesmo, son un home pequeno, de pés pequenos, pirola pequena, mans e cintura pequenas e así son as cousas. Debera limitar as miñas atencións ás mulleres pequenas, sentarme en cadeiras ou banquetas pequenas, ter un coche pequeno, etc. Entón lembro o meu odio cara os homes pequenos, dos libros de Chesterton, aqueles cuxa incurable xuventude os cobre coma unha mancha. Como odio os pés pequenos, as mans pequenas, os homes de cintura pequena situados detrás das súas pequenas mulleres nas festas, nun reino de tímida pequenez.