Esta noite os soños viñeron todos
contra miña, merecidamente. Tratei de espertar axiña e aplacalos e
fíxeno peor: en vez de 5 ou 6 foron 10 ou 15 de espertares leves
pero duros cun reinicio constante. Só lembro con especial cariño un
dos últimos nos que un amigo turco me facía unha oferta de emprego
para a súa tenda de produtos cárnicos e queixos gourmet e eu
marchaba con el. Foi o que quixen lembrar.
Xa na ducha pensei en que todo podía
ir a peor. O champú que uso é de bote tamaño familiar e non me
entra no neceser. “Xa comprarei un pequeno que si que entre”.
“Alá haberá xa deses pequenos”. Se cadra dentro de min xa non
me entran moitas cousas que quero facer ben e acaban mal. Onde compro
outro eu no que collan? Isto dáme para pensar un cacho, mentres
cepillo os dentes, e son dos que me estendo niso. No de cepillar os
dentes. “Onte paseime toda a mañá fregando os tres baños que
temos na casa, si, un para cada un, e o peor limpo é o meu”. Secar
o pelo, retocar un pouco a barba. Paso, que en tres días non medra
tanto. O pelo si que o seco que o teño moi longo e senón dá
vergoña. Acabo de poñer o cinto do pantalón ao revés.
O sol acaba de superar a serra e agora
non só a Ribeira de Piquín aluma, tamén nós. Para o sol teño as
gafas e música no coche. E unha horiña por diante para cantar sen que
ninguén me escoite e poder sorrir, como serán estes tres días.
Deica martes, meus.
Comentarios
Publicar un comentario