Saltar ao contido principal

29-04

Esta noite os soños viñeron todos contra miña, merecidamente. Tratei de espertar axiña e aplacalos e fíxeno peor: en vez de 5 ou 6 foron 10 ou 15 de espertares leves pero duros cun reinicio constante. Só lembro con especial cariño un dos últimos nos que un amigo turco me facía unha oferta de emprego para a súa tenda de produtos cárnicos e queixos gourmet e eu marchaba con el. Foi o que quixen lembrar.

Xa na ducha pensei en que todo podía ir a peor. O champú que uso é de bote tamaño familiar e non me entra no neceser. “Xa comprarei un pequeno que si que entre”. “Alá haberá xa deses pequenos”. Se cadra dentro de min xa non me entran moitas cousas que quero facer ben e acaban mal. Onde compro outro eu no que collan? Isto dáme para pensar un cacho, mentres cepillo os dentes, e son dos que me estendo niso. No de cepillar os dentes. “Onte paseime toda a mañá fregando os tres baños que temos na casa, si, un para cada un, e o peor limpo é o meu”. Secar o pelo, retocar un pouco a barba. Paso, que en tres días non medra tanto. O pelo si que o seco que o teño moi longo e senón dá vergoña. Acabo de poñer o cinto do pantalón ao revés.

O sol acaba de superar a serra e agora non só a Ribeira de Piquín aluma, tamén nós. Para o sol teño as gafas e música no coche. E unha horiña por diante para cantar sen que ninguén me escoite e poder sorrir, como serán estes tres días.

Deica martes, meus.

Comentarios

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

partida pendente

Hoxe está sendo un día estraño, ou está acabando de ser, 10% día / 90% noite. Pasei moito tempo para esta frase. 100% noite. Había xa un par de semanas que non vía a Miqui, ao irse de vacacións coa nena grande, a nena pequena e na espera de alguén máis, :D , hoxe xa se facía un pouco obrigado. Tres rápidas ao xadrez, dous cafés con xeo e apareceu ela polo Jazz, moi innecesariamente: ─Cóbrame aí o café do de Meira. ─Ten pago ─mentira válida, eficiente, óptima pola parte de Miqui. ─Deixa, Miqui, e cóbrame a min todo. Bota un Black Label para ti, outro para min e coloca para a seguinte, saes ti ─excedín en cortesía e enchedura de peito. Notei que ela me miraba revirado pero asumía de xeito diplomático a invitación. Colleu o Progreso e pasou a sentarse ao lado do curruncho onde acaba a barra e onde sempre se xoga ao xadrez. Soaba Donovan e iso envolvía a cousa semi-tensa, afrouxada polos acordes suaves do escocés. Miqui abriu coa de Larsen para fianchetar axiña. A min non me gustou pero ...
Publicar un comentario
Ler máis

cousas de moda polo paro

Que teñen en común o running (correr, de toda a vida, vaia), o mar cando hai temporal, o Camiño de Santiago e a neve no Cebreiro? A súa capacidade para destapar a estupidez humana podería ser unha resposta axeitada, pero hai outras dúas das que quería falar: dunha banda está que son cousas que se puxeron de moda ultimamente ir visitalas ou levalas a cabo, é innegable. Doutra, comparten as que para min son as tres causas fundamentais de chegase o seu momento de gloria: 1 - Son baratas e, polo tanto ideais para estes tempos de crise. 2 - Cada vez hai máis xente desempregada e ten máis tempo libre para facelas. 3 - Son actividades xeniais para compartir polas redes sociais porque… acaso se fan hoxe en día as actividades de ocio para outra cousa?
Publicar un comentario
Ler máis

T-bone steak from Verín

Onte saudoume un home que eu non coñecía. Vaia, en realidade si que o coñecía, ou coñecino hai un tempo e esquecérame del, pero el acordábase de min. Veu falarme. Saudoume e sorriu: ─Ei, ese de Lugo, e que fas por aquí, de vacacións!? ─Dando un paseo... estou traballando cerca de aquí... ─dixen con moita timidez e sen aínda conseguir recoñecelo. ─Ahhh! Pensei que estarías de vacacións. (custoume asociar vacacións con estar en Ourense) ─Non! Levo pouco tempo traballando en Chantada e hoxe vin dar unha volta por aquí. ─Está ben, a pasar calor viñeches, heheh! ─A verdade é que aquí non se para, mimadriña! ─Xa te irás afacendo... E por Barcelona, non volviches nada? Nese momento quedeime calado, absorto. Recoñecíame de Barcelona. Un flash na cabeza levoume ao mercado de Santa Catarina, vinme comendo ostras francesas e falando coa señora de Ourense que tiña unha labia enorme e me contara que casaran e viñeran xa para o mercado había 30 anos. Pero non era o home dela quen me recoñ...
Publicar un comentario
Ler máis