Levo uns días perdido ex proceso. E digo ex proceso porque me encanta a xente que di ex proceso. Do pobo. Xente rasa. A quen lle importa que sexa ex professo? A min non, desde logo. O bacharelato é barato (vaia rima de merda indesexable) pero cada un fai até onde quere chegar. Onte e hoxe fun de paseo ás beiras dun río, aquí anchísimo e fondo, pero que por onde eu nacín pasa coma un regato, ilegal, porque nacer nace máis abaixo, na Pastoriza. Senón sería o primeiro río do mundo que corre cara arriba. As ladeiras dese río aquí son sorprendentes, incógnitas, doces e ao mesmo tempo inhóspitas. Incógnitas e inhóspitas riman e non me pareceu ben outra vez. O caso é que andei unha boa ruta desfrutando da paisaxe e de todo o que a envolve. Viña onte xa de volta, nun estado doce da imaxinación mesturada co ambiente, que é moi fácil vivir e sentilo pero pouco fácil poñelo en letras ou nunha pantalla, e considerei útil anotar no Iphone o que estaba sentindo. Pode parecer unha cousa “profunda” ...