o río

Levo uns días perdido ex proceso. E digo ex proceso porque me encanta a xente que di ex proceso. Do pobo. Xente rasa. A quen lle importa que sexa ex professo? A min non, desde logo. O bacharelato é barato (vaia rima de merda indesexable) pero cada un fai até onde quere chegar. Onte e hoxe fun de paseo ás beiras dun río, aquí anchísimo e fondo, pero que por onde eu nacín pasa coma un regato, ilegal, porque nacer nace máis abaixo, na Pastoriza. Senón sería o primeiro río do mundo que corre cara arriba. As ladeiras dese río aquí son sorprendentes, incógnitas, doces e ao mesmo tempo inhóspitas. Incógnitas e inhóspitas riman e non me pareceu ben outra vez. O caso é que andei unha boa ruta desfrutando da paisaxe e de todo o que a envolve. Viña onte xa de volta, nun estado doce da imaxinación mesturada co ambiente, que é moi fácil vivir e sentilo pero pouco fácil poñelo en letras ou nunha pantalla, e considerei útil anotar no Iphone o que estaba sentindo. Pode parecer unha cousa “profunda” pero a min resultoume procedente. Anotei palabras. Lembreime do amigo de Lyon que coñecín o domingo na feira e que me contaba cantos Cardhus se bebía cada día despois de traballar e antes de ir facer as apostas dos cabalos. Pareceume bo. Só me faltaban uns 6 quilómetros até a ponte na que aparcara o coche e iso non era nada. Antes faríaos en vinte minutos nun sprint. Agora era unha hora ou tres cuartos se apuraba o paso. Apurei o paso. Comezaba a suar algo. Despois dunha tarde solitaria por un treito demasiado costento decidín sacar a camiseta. A suor xa me escorría polas gafas de sol e goteaba polo nariz. Volvinme a acordar do de antes. Cando corría 30 quilómetros cada día. Esa suor non sabía a min, a salgado. Era auga. 30 quilómetros requiren 5 litros de auga. Calculei... 12 quilómetros andando... Non bebera dabondo. No medio destes cálculos apareceu un can (ou cadelo como dicimos en Meira). Non viña nin amodo nin apurado, de feito notei que aceleraba un pouquiño o paso cando se achegaba a min e iso fíxome sentir tranquilo, coma nun xesto de recoñecemento. As dimensións do can eran á proporción humana o que sería un adulto de 2,10 metros de estatura e, ao arrimarse tan rápido e con tanto cariño e zumbar contra min na barriga, produciume un “bluff” que el aceptou como mostra de simpatía cara el. Dinlle un mimo. Dounos sempre. Mais o fregarse contra min, poñendo 65 kg del contra os 70 kg meus, pareceume excesivo.

Nuns segundos apareceu unha rapaza detrás do can. Nunca me fixo en nada pero esta vez reparei nos seus pantalóns rotos que nada tiñan que ver co “vintage”, eran vellos, na súa camiseta violeta cun raio amarelo de esguello e nunha melena loira coas puntiñas algo mouras que daba xenio mirar para ela. Andaba apurada, de fronte a min, porque a maleza non lle deixaba ver o can (e supoño que de min só vería dos ombreiros para arriba). Decidín que algo totalmente prescindíbel como o dobrarme a aloumiñar ao cadelo reportaríalle a ela unha tranquilidade gostosa. Os 15 centímetros que me dobrei foron suficientes para escoitar un “estás aí”, seguido dun “se ves a alguén sempre te lanzas, eh, Bres!”. Gustoume Bres. Faloume ela:
─Ei, es ti o do Seat León vermello que ten unhas raias na porta e o espello estalado!?
A seis quilómetros de onde deixara o coche cheirábame a moito acerto pero seguín a conversa.
─Si, ese coche é o meu ─dixen algo descolocado.
─Xa me parecía! ─dixo mentres me tiraba da meixela con iso que chamamos “ricura” de ser riquiños, ao que eu me puxen tan colorado que agradecín a pateada que me tiña mandado antes porque axudaba a disimular tanto o vermello da cara como as gotiñas de suor da vergoña.
─Xa ía cara el. Molesta onde aparquei? ─díxeno sendo consciente de que aparcara había un par de horas nun lugar de paso moi impracticábel e polo que apenas collerían dous coches á par.
─Non! É porque che teño as túas chaves del! Deixáchelas postas no coche e puxécheste a andar. Como este camiño acaba alí adiante e hai que dar a volta non me apurei para saírche ao paso. Deixeicho pechado... eh! ─dixo entornando o pescozo e mirando cun sorriso deses que afunden a un.

Collinlle as chaves da man, fixo un xesto coma de non querer soltalas, rimos e arranquei a andar cunha vergoña que me dura até agora e escribo isto para que quede esquecido e durmir ben. Seguramente vou soñar.