Cella

Está sendo unha mañá interesante. En hora e cuarto─o que tarda a lavadora no programa estándar─ asociei varios dos soños a dous filmes que onte me viñeron á cabeza antes de adormecer e escribín unha tontería. As rapazas xemelgas dun dos soños eran idénticas á rapaza de La Jetée. Lémbrame a lavadora rumbando que todos os soños tiveron algo que ver coa auga. Pode ser que outras veces tamén pasase isto, só que esta noite hai unha razón, lóxica, que non vén ao caso contar e non foi precisamente lembrarme do filme de Chris Marker antes de adormecer.

Tentei centrarme, abrín o Open Office para darlle unha volta ao que se me ocorrera onte pola tarde e pasar dos soños. A luminosidade na habitación era bastante absoluta, difusa e sen contrastes pola persiana medio aberta e o ceo enteiro anubrado. Aínda así o sono non me deixaba libre de todo e considerei ben feito abrir a ventá para que entrase o aire frío. Aí, ao estremecerme un pouco, foi cando notei que era algo de sono e pequena dor de cabeza o que tiña realmente. Levei as mans á cabeza, virándoas nunha especie de masaxe polas sens para relaxar e aliviar a dor, coas que movín algo as gafas e notei como un pelo da cella se desprendía e pousaba sobre a pestana do ollo esquerdo, atravesado de arriba a abaixo pero sen meterse cara dentro.

Seguín dando a masaxe porque me estaba funcionando e non me preocupei de subir as gafas até que nun último momento ameazaron con escorrer de todo. Entón fixen ese xesto tan recoñecible en min de tirar por elas para arriba co dedo índice da man contraria á que normalmente aguanta do que estou bebendo. O resultado, catastrófico: cristal das gafas contra o pelo da cella caído na pestana do ollo esquerdo. Batalla inxusta e claramente situada a favor das gafas. Notei o recoñecemento da derrota na humildade coa que o pelo da cella se deixou caer, escorrendo pola meixela á beira do nariz. A ínfima caricia que me provocou ese peliño na súa caída levou consigo un xesto de resposta de chuscar os ollos e pareceume precioso. Unha das pestanas que aguantara da cella na súa caída decidiu acompañala ao precipicio da meixelas. Os dous peliños xuntos, pestana e cella, rolaron, tesos polo medo, pola cara costa abaixo até sentirse arroupados, como non podía ser doutro xeito e malia que os humanos non o fagamos entre nós, por outro da súa especie, vinculado coa barba, e que pola súa posición chaman bigote. Pousáronse suave, nunha conxunción de forzas faciais. Eu entendín a manobra, quixen incluso por un momento ter piedade con eles, pero non: a man sacudiu con forza inusitada (para o que é un pelo) o bigote e acabou coas súas esperanzas de manterse un pouco máis na cara que os vira nacer. Aí están, agora, diante de min, tirados sobre o teclado. Pousados, mirándose para sempre e coa intención de meter moitas cousas dentro do seu abrazo, enriba do 8 e do 9 de todos os teclados.

Volvín a pasar a man, intranquilo, e notei a barba longa de máis. Hai que recortala un pouco. Vai ser unha catástrofe.