Onde non me chaman

Alá pola metade dos sesenta empecei a notar os moitos problemas de concentración que me asaltaban ante as obras narrativas voluminosas. Durante un tempo experimentei idéntica dificultade tanto para ler tales obras como para escribilas. A miña atención despistábase e decidín que non me achaba en disposición de escribir unha novela. De todos os xeitos, trátase dunha historia angustiosa e falar diso pode resultar moi aburrido. Aínda que creo que tivo moito que ver coa miña dedicación á poesía e á narración curta. Velo e soltalo, sen pena algunha. Avanzar. Por iso perdín toda ambición, toda gran ambición, cando andaba polos vinte e tantos anos. E creo que foi boa cousa que así me ocorrese. A ambición e a boa sorte son boa cousa para un escritor que desexa loitar por iso, porque unha ambición desmedida, acompañada do infortunio, pode matalo. Hai que ter talento. Son moitos os escritores que posúen unha boa chea de talento; non coñezo ningún escritor que non o teña. Pero a única maneira po...

Esta noite espertei bastante cedo, coma de costume, pero foi no medio dun soño e erguinme dese xeito que pode parecer somnámbulo, pero que non o é porque non é na fase que lle correspondería. Si podería ser unha especie de ensoñación, se me permitides a palabra. Sentía certa tensión porque ía participar nunha carreira. Poucas veces sentín tensión nesas cousas na vida real, simplemente corría porque me gustaba e contra o único que competía era contra min mesmo. Esta carreira semellaba como un tríatlon, e eu son do peor en bicicleta e do peorcísimo nadando, pero era especial porque as bicicletas eran antigas e o treito da competición era urbano antigo, de chao de pedra. Só estabamos seis para competir porque había só seis bicis, entón eu estiven un bo anaco mirando cal delas parecía a mellor para tentar collela antes có resto. Meu pai estaba comigo e recomendábame cal coller porque el de bicis controla moito ao andar con elas nos seus anos emigrados por Europa, e Suíza, adiante...

Esta noite espertei algo axitado e tremendamente sexy: dei bastantes voltas antes de espertar, e isto unido á fricción que xeran as sabas térmicas e á pouca goma dos gallumbos gastadiños, estes últimos convertéranse case nun tanga. A parte máis activa dos soños desta noite foi, como tamén é habitual, contra antes de espertar. Foi un soño moi fácil, un pouco irrelevante pero dunha natureza filosofal na que non vou entrar. Tiña un posto de venda (e agasallo) de recordos. Paseime un bo anaco reflexionando sobre isto, os recordos. Quen me coñece sabe que me esquezo con facilidade do que aconteceu algúns días, semanas e meses enteiros, ou incluso do que se falou onte no bar se iso non me revestía importancia, e acéptanmo porque me queren, pero que lembro de hai anos detalles minúsculos á perfección. (ía poñer detalles “nimios”, pero esa aceptación de nimio como “pequeno” ou “insignificante” é algo que non nos cadra a quen estudamos algo da lingua porque o nimius do latín é “abundan...

Cando non hai retirada entre aplausos o teu mellor xesto, espléndido, botado a perder. Cando os teus amigos non o eran tanto e un crédito espera a primeiros de mes. Non tes por que preocuparte ninguén baila só coa súa desesperación sempre hai alguén a quen abrazarse alguén que espera que o saquen a bailar nalgunha canción. Que vou facer agora? Escribir. Levo xa neste blog dado un pouco a brasa sobre as razóns de escribir e hoxe vai, seguindo a Barthes, a paragrafada (vaia palabro) definitiva. Escribirei porque a escritura descentra a fala; o individuo, a persoa, realiza un traballo cuxa orixe é indiscernible. Hai algo de enigma narrativo na escritura. As súas conexións e asociacións resultan mesmo estrañas para quen as ideou. Para producir unha diferenza, para satisfacer unha actividade distintiva. Certamente a escritura é unha actividade da linguaxe que non pode situarse dentro da lingua. A escritura fainos diferentes antes nós mesmos. A escritura non nos pode...