Cando non hai retirada entre aplausos
o teu mellor xesto, espléndido, botado a perder.
Cando os teus amigos non o eran tanto
e un crédito espera a primeiros de mes.
Non tes por que preocuparte
ninguén baila só coa súa desesperación
sempre hai alguén a quen abrazarse
alguén que espera que o saquen a bailar nalgunha canción.
Que vou facer agora? Escribir. Levo xa neste blog dado un pouco a brasa
sobre as razóns de escribir e hoxe vai, seguindo a Barthes, a paragrafada (vaia
palabro) definitiva.
Escribirei porque a escritura descentra a fala; o individuo, a persoa,
realiza un traballo cuxa orixe é indiscernible. Hai algo de enigma narrativo na
escritura. As súas conexións e asociacións resultan mesmo estrañas para quen as
ideou.
Para producir unha diferenza, para satisfacer unha actividade
distintiva. Certamente a escritura é unha actividade da linguaxe que non pode
situarse dentro da lingua. A escritura fainos diferentes antes nós mesmos. A
escritura non nos pode delatar, mentres que a lingua faino con frecuencia.
Para ser recoñecido, gratificado, amado, discutido, confirmado. Pero un
recoñecemento que non ten nada que ver coa fama, tan de redes sociais, senón
coa comprensión e, finalmente, co xusto e verdadeiro.
Para satisfacer a amigos e irritar a inimigos. Si, hai algo de defensa
persoal e de axuste de contas na escritura. A escritura sérvelle a aquel a quen
se lle descartou do discurso político, da voz e a palabra. A escritura é unha
vinganza.
Para contribuír a gretar o sistema simbólico da nosa sociedade. Aquí a
situación é paradoxal, pois camiñamos cara a unha sociedade desimbolizada.
Para cumprir cometidos ideolóxicos e contra-ideolóxicos.
Para producir sentidos novos, apoderarse das cousas dunha maneira nova,
socavar e cambiar o sometemento dos sentidos.
Comentarios
Publicar un comentario