Soños que fan querer

Esta noite encadeei un tras outro arredor de cinco ou seis soños. Sempre adoito lembrarme de todos pero esta noite fallei e só me lembro de catro. Tres deles vou contárvolos.

O primeiro de todos os que tiven non ten moita importancia, ou non lla vou dar. Xiraba arredor da nefasta idea de escribir. Soñei cun amigo escritor que vén de gañar o premio Cunqueiro de escrita de textos teatrais que convoca a Xunta. Nada ilóxico, nada que obxectar. O seu último libro estaba na mesiña de noite e adormecín pensando nunha idea moi súa e que dicía recentemente nunha entrevista: “temos que decidir entre o consumo de ansiolíticos ou a organización de barricadas” ademais de que casual e xustamente o Twitter onte á noite ensinábame na conta de Gómez de la Serna a súa greguería “no sé si tomar decisiones o pastillas”. Os dous ou tres seguintes soños foron moi confusos. Un era sobre correr e os outros pasaron sen máis.

O penúltimo, ese chamoume un pouco a atención porque xa vai para dúas ou tres veces que se me repite algo semellante. Hai un edificio que recorda aos patios interiores do colexio de Meira e tamén en parte aos do instituto, e semella como que hai xente nas aulas, mais eu estou totalmente perdido e necesito atopar a saída, pero é tan alto e ten tantas plantas que non a atopo con facilidade. Ata que alguén me axuda, me vai dando pistas ou a chave precisa e consigo saír, que é cando esperto.

O que realmente me interesa foi o último. Teño soñado con festas de todo tipo e nas que convidaba moitísima xente. Nesta última festa que soñei estabades todos e todas, non faltaba ninguén, era algo inmenso. Eu tiña un can, todo transcorría ao carón do río e a xente bañábase espida e o can tamén e xogaba con todo o mundo. Todo fluía cunha harmonía xenial, aparecían vellas amizades ás que boto moito de menos, había bágoas de alegría. Sabíamos que ía ser unha festa para despois estar para sempre ao carón os uns dos outros. Di un truco de guionistas que cando non saibas como seguir mete unha festa pero que o guión sexa a festa enteira...

En fin, todo isto non viña a nada pero sabedes que? Morro por xuntármonos 7 ou 8 amigos da infancia, agora que vén a época de tirar petardos, e lembrar arredor dunhas cervexas cando xogabamos ao escondite, cando armábamos desfeitas cos propios petardos, cando usabamos de tobogán os camións que descargaban a cebada no almacén, excursións en bici a coller froita á Veiga da Horta ou sembrar a praza de froita podre despois das batallas encarnizadas nunha tarde de domingo de feira, caídas no río, tirapedras, as primeiras conducións secretas de coche ou as diversas capturas de animais.

Sei que non é difícil, pero quero vervos así xuntos unha noitiña.