Sei con certeza que unha parte importante dos microespertares que me levan estes días a acanearme sobre unha diversidade onírica, por outra parte sempre moi presente na miña cabeza, veñen motivados por diminutas picaduras de mosquitos. Hoxe a conxunción aínda se fai máis evidente xa que, ademais de por todo o corpo, na punta do dedo grande da man esquerda teño, en forma de inchazón, os restos da cea desta noite dun deses mosquitos polo que me acordo del a cada “d”, “c” ou “e” que tecleo. Pois ben, nunha das primeiras fiadas propúxoseme unha viaxe de mochileiro por Centroeuropa. Pareceume correcto. Entón dinlle unha volta para ter polo menos algunha motivación cultural e gastronómica que apoiase a idea. A cervexa boa, artesá e a prezos moi baratos comezaba a tomar presenza sobre algunha biblioteca antiga ou o xénero feminino de cabelos loiros e sorriso redondeado, cando a reacción cunha leve patada a un deses insectos voadores ergueu a esquina da manta e sentín o aire da ventá nos pés. Por arriba ía moi abrigado e a mochila pesaba sobre o lombo, polo que case suaba, pero levaba uns pantalóns curtos de cando corría e os New Balance de trail que collían auga malia que a botaban fóra e secaban en menos dun par de quilómetros. Correcto, pés fríos. Considerei entón o apurar o paso até a pensión onde me hospedaría, que tiña localizada nun mapa turístico dunha cidade que era bastante grande, poñamos, Praga. Ía costa arriba, subindo moi pegado ás paredes para evitar a chuvia fina que empezaba a caer e con moito ollo da xente que entraba e saía a toda velocidade dos estancos, tendas de doces e licores comúns na zona, cando vin un posto de información turística de deseño hiper-moderno (como adoitan ser este tipo de paneis e demais). Tiña algo de teito, polo que non me mollaría, e pareceume correcto. Non sentir a auga nos pés ao abeiro do posto aquel (entendo que xa me tapara na cama despois do ataque do insecto) fíxome reconsiderar se quedarme outro pouco de paseo pola cidade en vez de ir dereito para a pensión. Foi o que fixen. O mapa turístico nin o mirei. Arranquei costa abaixo porque vin a outras persoas tamén con mochila e as ovellas adoitan seguir os rabaños. A decisión resultou acertada porque me atopei con xente de Meira, de Lugo e de alí, de Praga, polo que cada un ía polo seu motivo: a de Meira para atoparse coa amiga de Lugo; a de Lugo porque traballaba no Zara e remataba esta semana as vacacións; e a de Praga, porque era de Praga. Falamos un anaco e sorrimos moito. Tapárame ben, coa roupa da cama só lixeiramente por enriba das tetas, polo que en Praga facía unha tardiña realmente estupenda. Despedímonos cun “xa nos vemos á volta por alá” (coa de Praga, non) e unha picadura no medio a medio do brazo esquerdo lembroume que estaba en manga curta. Vaia tempo se quedara en Praga!
Apeteceume descansar, tiña sede e marchei para a pensión. Nada máis cheguei tirei a mochila e o que vin non me gustou. Aínda que por fóra tiña un aspecto encantador e era un piso moi ben amañado, con cálido chao de madeira e todo desas cores tan Centroeuropeas, a habitación e a sala estaban coma usadas, sen recoller. Pensei en baixar á recepción a pedir algunha explicación pero había que baixar, e despois subir, moitas escaleiras. Recollería un pouco así que me pasase o cansazo e bebese algo. Tireime no sofá. Na mochila tiña a botella branda de Salomon con algo de auga aínda. Estireime por enriba da orella do sofá para collela e, aínda que non me deu nin para un trago, abriume o ángulo de visión cara a cociña. Alí había alguén. Pensei que iso era imposible e considerei acertado erguerme a beber algo á cociña. Constatei que na nosa cociña de Meira non había ninguén e que a auga estaba fresca que daba xenio e volvín para o sofá. Ou para a cama. Decidín esperar soñando outro pouco a que saíse quen había na cociña da pensión de Praga. E soñei en Praga e soñei en Meira ao mesmo tempo.
Comentarios
Publicar un comentario