Pizza sete minutos

Tres días á semana saía moi tarde de traballar e a súa comida consistía en pizzas precociñadas. Era fanática das “con salsa” de Campofrío, especialmente da Mexicana e a Tex-Mex, algo menos da Argentina e ás veces por ir ao fácil da 4 Queixos, pero no Claudio de abaixo da casa só traballaban as de Casa Tarradellas e non lle quedou máis remedio. A Romana e a de Polo non tiñan ningunha queixa e case tampouco ningún queixo. Hoxe tocaba Romana. Considerou que o forno xa estaba a temperatura adecuada e fíxolle o exceso de botarlle á pizza dúas salchichas picadas en cadradiños coa axuda dun aparato que comprara nos chinos e que orixinalmente se emprega para o picar os ovos cocidos. Gustáballe o toque de cortalas en cadradiños e non en talladas porque non secaban tanto.

En sete minutos estaría desfrutando do seu pracer diario antes de tirarse no sofá a botar unha cabezada pensando xa en volver a entrar a traballar ás oito. Foi á neveira e botouse zume para beber, sentou na mesa da cociña enfronte ao forno e sacou o móbil do peto esquerdo do pantalón do uniforme de servizo. Parecía algo húmido pola suor. Secouno cun papel de mesa que gardou para despois de chimpar a pizza limparse os morros. Desbloqueou o móbil e xusto soou o timbre da porta. Estrañoulle que alguén timbrase arriba a esas horas, e non desde abaixo do portal, pero podía ser o veciño maior que a veces lle viña traer cousas da súa horta. “Porque a quen traballades na 'ciudá' sei que vos gustan estas cousas do campo” ─xa lle tiña dito el a ela unhas cantas veces. Ergueuse pensando en tomates, cebolas e cogombros e, facendo un xogo na cabeza entre vermellos, brancos e verdes a ver cal tocaba hoxe, abriu a porta.
─É que desde que te vin hai unha semana no hotel... e esas bromas... ─dixo con vergoña o rapaz asomado á porta.
─Sabía que un día ías vir, pero non esperaba que fose tan axiña e pola tarde ─dixo ela despreocupada, revirándose e tirando del cara a sala de estar mentres se ía afrouxando a camisa do traballo.
─Non pode saír de entre nós, vale?
─E que me vas contar a min, pequerrecho? Veña, séntate aí e vai quitando a roupa. Ou prefires que cha quite eu? ─dixo con xesto serio pero nada violento, arrimándose a el amodiño para notar canto de nervioso se poñía o rapaz.

Ela, mentres, sacou tamén a camisa, quitou a goma do pelo e soltou a melena. El levaba un anaco algo apurado, pelexando coa cremalleira dos pantalóns, pero non conseguiu evitar o xesto de mirarlle aos peitos que asomaban a metade fóra do suxeitador e debaixo da cremalleira dos pantalóns fíxose evidente un vulto. Ela foi consciente da mirada e do vulto e arrimouse a el tirándolle da súa cabeza contra o medio dos peitos. El respondeu cun sucedáneo de abrazo, pasando as súas mans polo lombo dela, e cunha salivación bastante inxente polo carreiro de entre as tetas. A ela gustoulle. Notouno entre inquedo, nervioso, acelerado e voluntario para o que viñese por diante. Empuxouno para que caese sentado contra o fondo do sofá. Baixou os pantalóns e sacou as bragas comprobando que o rapaz lle provocara a humidade necesaria. Tirouse enriba del e notou como as dimensións que, ocultadas á vista detrás do pantalón parecían esaxeradas, eran dentro dela moito máis desmesuradas aínda. O seu espazo mol interior estaba sendo invadido totalmente por algo moi teso e vibrante, mistura de xuventude e inexperiencia. Gustoulle. Notou como a el algo tamén lle gustaba e disimulou os berros para non poñelo máis nervioso. Amoleceu de novo os seus peitos contra el. Levaba apenas uns minutos enriba do rapaz e tiña claro que estaba sendo dos que máis rápido lle collera o punto. Ningún home llo fixera tan ben tan axiña. Arrimouse forte apertando esaxeradamente a boca do rapaz nas súas tetas, dobrouse un pouco e soltoulle ao oído nun 50% suspiro / 50% xemido:
─Estou a punto de correrme.
Iso produciu no rapaz unha sensación de traballo ben feito sen aínda saber ben como, pero tiña claro que dentro de si tamén había algo querendo saír e que ese era o momento.

─Eu tamén, imos ao tempo.
   

O berro dela untou a casa ao mesmo tempo que o rapaz untaba o interior dela. Botouse de enriba do rapaz e tirouse no sofá mentres un cheiro a queimado nada agradable se comezaba a percibir na sala. Era a pizza queimada no forno da cociña que rapidamente ela percibiu. Ergueuse correndo, espida, para apagar o forno. Case non estaba queimada, a pizza. Só un pouquiño as beiras. Sorriu.

En sete minutos ese rapaz fixéralle o que ninguén conseguira até agora.