Estaban practicamente sós no medio do monte. Non había cobertura. Non facía frío, nin calor, ou pode que un pouco de calor inducido polos 14° da última botella de mencía que tomaran a medias. “Case a tomou toda ela” ─pensou el lambéndose os beizos con certo disimulo, malia que non o vía ninguén, para comprobar se era moi evidente a capa de costra que con algo de sabor doce notaba. A música dos Festicultores escoitábase moi ao lonxe tapada polas árbores en flor que facían de barreira da festa do viño de Vilachá e dun mundo feliz que acaban de deixar e, seguramente, estaban cambiando por outro. No país hai moitas festas polo verán, varias en primavera e abondas en inverno, e un rapaz de 17 anos tiña que coñecelas case todas e comezar a non perderse ningunha. Debían disimular para chegar até un pouco máis lonxe e, para marchar do balbordo simulando ir aos baños, fixeron a de “cada un polo seu lado e atopámonos alí”. Alí era unha antiga caseta da luz que precisamente non tiña o que...