Ameaza con fundamento

Escribiume ao Whatsapp un amigo para ir comer o pulpo a algunha feira. Dixo que era un día deses nos que había que ir e que fose Josiño. Encheume moito. É algo especial que te valoren para este tipo de cousas. Díxenlle que nos separaba a distancia, que onte fora ver á Terbutalina a Monforte e que hoxe quedaba por aquí. E que fai moi bo día pero Castroverde estaba a uns 80 quilómetros. Pareceunos unha distancia razoable para evitala (outras veces é “un paso”) e quedamos en ir outro día.

Non obstante, seguín dándolle voltas á cabeza porque aínda era a unha e media e en menos dunha hora podía estar alí. Apetecíame ir. Sobre todo para pedir cada un súa botella de viño, dúas e dúas racións, e na primeira mollada do pan no aceite falarlle dela. Dese ser imaxinario que me leva rondando xa moito tempo e que onte, non tan imaxinario, se volveu a min. Díxome: “móllame”, “úntame”, “cómeme”, e a min custoume aceptar as súas ordes pero son moi cumpridor. Fíxolle gracia verme entregado pero a min non me facía ningunha gracia saber que mañá tomando os viños seu pai estaría na cuadrilla. Aceptei a entrega como unha derrota loable.

Só ten vintedous anos. Mentres baixaba a ventá do coche preguntoume se podía fumar cando xa tiña o cigarro aceso. O cigarro adobado, vaia, porque non son fumador pero esa cousa que xera benestar e simpatía aínda a ulo. Facía unha noite clara. Mireille as mans que falaban do delito todo o que me permitía o paso por Belesar e as súas curvas. Estabamos de volta. Era o final da batalla. Falamos de que cada un debía aceptalo como unha derrota e asumir que habería un novo reencontro fronte a fronte. Deixeina diante a casa e apurou o cigarro para que non a visen. Botou a chaqueta polo pico do lombo e saíu apurada (ou así a quixen notar) cando decidiu volverse e, co xeonllo dos pantalóns vaqueiros rotos apoiado no medio a medio do asento, arrebolouse contra min mentres eu me apartaba do bico de “ata outra”. Esquivei bastante ben. En vez do “ata outra” soltou un “xa nos veremos” moi segura. Sabe que a ameaza vai con fundamento.