Onde non me chaman

Apetecíame facer algo pola tarde como baixar até o río, dar unha volta polo monte, ir até a piscina, ir até a piscina a ler ─que é ao que vou, vaia─, en vez diso, púxenme a escribir. A situación é a seguinte:    A primeira idea foi a de continuar o conto no que o camioneiro de Coren se lía con unha da fábrica que ten un piso case de luxo, cunha vitrocerámica de indución alucinante, e resulta que é a moza do xefe. Non me sentín cómodo e pasei.    A segunda idea foi escribir algo sobre a rapaza e compañeira de traballo que non coñezo pero que é a segunda vez que me cruzo con ela e me di que lle gusta unha das miñas camisetas (a de hoxe é a de Rosalía con auriculares, que deseñou aquela rapaza para Falcatruada e entendino, pero a da primeira vez non, porque era a de Loreak do peixe con aleta de tiburón postiza que está moi vista). Pareceume sensacionalista, adobiado, incluso cool. Nada.    A terceira foi volver a unha época dun pasado nada distante de mor...

Esta noite espertei algo axitado e tremendamente sexy: dei bastantes voltas antes de espertar, e isto unido á fricción que xeran as sabas térmicas e á pouca goma dos gallumbos gastadiños, estes últimos convertéranse case nun tanga. A parte máis activa dos soños desta noite foi, como tamén é habitual, contra antes de espertar. Foi un soño moi fácil, un pouco irrelevante pero dunha natureza filosofal na que non vou entrar. Tiña un posto de venda (e agasallo) de recordos. Paseime un bo anaco reflexionando sobre isto, os recordos. Quen me coñece sabe que me esquezo con facilidade do que aconteceu algúns días, semanas e meses enteiros, ou incluso do que se falou onte no bar se iso non me revestía importancia, e acéptanmo porque me queren, pero que lembro de hai anos detalles minúsculos á perfección. (ía poñer detalles “nimios”, pero esa aceptación de nimio como “pequeno” ou “insignificante” é algo que non nos cadra a quen estudamos algo da lingua porque o nimius do latín é “abundan...