A primeira idea foi a de continuar o conto no que o camioneiro de Coren se lía con unha da fábrica que ten un piso case de luxo, cunha vitrocerámica de indución alucinante, e resulta que é a moza do xefe. Non me sentín cómodo e pasei.
A segunda idea foi escribir algo sobre a rapaza e compañeira de traballo que non coñezo pero que é a segunda vez que me cruzo con ela e me di que lle gusta unha das miñas camisetas (a de hoxe é a de Rosalía con auriculares, que deseñou aquela rapaza para Falcatruada e entendino, pero a da primeira vez non, porque era a de Loreak do peixe con aleta de tiburón postiza que está moi vista). Pareceume sensacionalista, adobiado, incluso cool. Nada.
A terceira foi volver a unha época dun pasado nada distante de mortes por axustes de contas trala tala de árbores. Aquí ten algo que ver unha Stihl FS 490 C-EM que anda agora a tope nas mans do seu dono, o veciño, que aproveita estes días que aquí non queima o sol para rozar as beiras da finca. Ese ruído sooume a maquinaria de talar as árbores e lembreime daquela parte da historia negra de Meira. Xa moita xente escribiu sobre iso. Fóra.
A cuarta idea, da que nada estaba convencido, foi volver á rapaza que me cortou o pelo. A primeira e única persoa que, polo de agora, me timbrou na Barrela. Que como soubo onde vivía? Vivo arriba, veme case todos os días. En que piso? Con preguntar a algunha señora das que lle van pola mañá onde vive o rapaz ese que non coñecen asunto amañado. Onte díxome que a ver se baixaba tomar unha, que algo de culpa tiña ela de que non se me vise moito o pelo ultimamente (vaia que con que intelixencia a pensou...) pero que unha caña que a pagaba. E que me timbrara porque perdera os números ao escarallárselle o móbil e se cadraba de pillarme non o entendín. O caso é que puxen os pantalóns e as Vans e baixei até o Lusco. Polas escaleiras fun pensando e dinme conta de que me timbrara porque, evidentemente, non lle quedara outro remedio. Non lle dera o meu número así que con móbil ou sen el estaba a cousa complicada. Eu si tiña o seu. Vén na tarxeta do seu salón de peiteado e beleza. Cheguei, fun entrando mentres ela fumaba fóra e non pedín nada de beber, xa mo puxeron, e levárono para a mesa onde estaba sentada ela. Non me pareceu excesivamente ben pero co “agora vos traio uns pinchos e unhas tapiñas a ti e á amiga, vale!?” á camareira parecíalle que solucionaba algo. Nada. Pincho de queixo de barra con sardiña de lata e tapa de ensalada de pasta. Centreime en pensar na calidade das tapas, mentres ela empezaba a falar preguntándome “que tal todo?”, para evitar que na miña cabeza seguise dando voltas o ton no que a camareira dixo “á amiga”. Faltoulle chiscarme un ollo no medio de “amiga” e “vale!?”.
A tarde-noite transcorreu sen sobresaltos máis ca un problema da máquina de tabaco que a obrigou a sacar Camel en vez de Winston e unha despedida cun bico que medio esquivei polo instinto ou reflexos. O “xa acabarás vindo...” dela pareceume incluso delicado na súa boca en comparación a todo o que lle escoitara na hora anterior. Tampouco me parece acaido seguir por aí.
O dos tractores está rumbando moitísimo, o que está rozando non para co ruído... A quinta idea, polo tanto, é limpar e recoller a casa, que nuns días non vou estar por aquí, e baixar a tirar o lixo coa escusa de ver a Fernando da tenda e despedirme deles até a volta das festas.
Comentarios
Publicar un comentario