Saltar ao contido principal

E vas e vés

Subín de Meira na bici despois dunha tarde moi gostosa tomando algo con quen non quedara. Sabedes que eu sempre acostumo a baixar só, a atoparme con alguén, aínda que sexa comigo mesmo. Pensei en Yoñlu. Víñeno cantando cando rememoraba a Vitor Ramil. “estrela, estrelaaa...”. “E vas e vés coma un avión ao vento frío dun lugar calquera. É bo saber que es parte de min”.

Díxoo todo e, con 16 anos, cando nós tiñamos 21, decidiu marchar. Estas cousas son enormes. Acabo de esbirrar mentres cepillaba os dentes e o cristal do cuarto de baño pingouse todo de gotiñas brancas. Todo esvaído. Pensei en que subín na bici sen luces, pero pola beirarrúa. Se veñen os gardas e me ven sen chaleco reflectinte podo dicir que vou a pé porque non paso de 6 km/h. Pensei en que se cadra un coche podía desviarse e atropelarme. Pensei en Barthes, a quen atropelaron e tardaron en recoñecelo varios días até que alguén o botou de menos. Barthes escribía do que lle daba a gana, “a linguaxe é o mundo”. Escribir que agora escribo é o segundo grado da linguaxe. Meu pai vaise deitar. Dime un “ata mañá” que non é contestado porque sigo co cepillo de dentes na boca e crin correcto que a espuma saíndo da boca a modo de cuspe non lle parecería bonito, igual que ao cristal do cuarto de baño. Rasquei unha perna cun pé. Volvín os pés ás zapatillas pero cambiados da dereita para a esquerda. Non encaixan ben.

Vense a min a Lenda do Santo Bebedor, hoxe que lle pedín a ela Moscú-Petushki. De Vladimir:

“Si, si, gústame moito ler! Hai tantos libros marabillosos no mundo! ─falaba o home con chaqueta de muller─. Por exemplo, paso un mes bebendo, despois outro mes e, a continuación, collo un libro e léoo. E paréceme tan bonito o libro e véxome tan malo a min mesmo que me sinto completamente sumido nunha pesadume que me fai imposible seguir lendo, polo que arrebolo o libro e empezo a beber. Paso un mes bebendo, outro mes bebendo e despois outro libro e...”.

Pumba, pa cama de soños.

Comentarios

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

partida pendente

Hoxe está sendo un día estraño, ou está acabando de ser, 10% día / 90% noite. Pasei moito tempo para esta frase. 100% noite. Había xa un par de semanas que non vía a Miqui, ao irse de vacacións coa nena grande, a nena pequena e na espera de alguén máis, :D , hoxe xa se facía un pouco obrigado. Tres rápidas ao xadrez, dous cafés con xeo e apareceu ela polo Jazz, moi innecesariamente: ─Cóbrame aí o café do de Meira. ─Ten pago ─mentira válida, eficiente, óptima pola parte de Miqui. ─Deixa, Miqui, e cóbrame a min todo. Bota un Black Label para ti, outro para min e coloca para a seguinte, saes ti ─excedín en cortesía e enchedura de peito. Notei que ela me miraba revirado pero asumía de xeito diplomático a invitación. Colleu o Progreso e pasou a sentarse ao lado do curruncho onde acaba a barra e onde sempre se xoga ao xadrez. Soaba Donovan e iso envolvía a cousa semi-tensa, afrouxada polos acordes suaves do escocés. Miqui abriu coa de Larsen para fianchetar axiña. A min non me gustou pero ...
Publicar un comentario
Ler máis

Lembranzas de cores

Esta noite tiven moitos soños e moi variados e sen profundidade polo que só vou falar dun deles, que foi máis longo e que pode ter tantas explicacións coma cores hai. Se lle tivese que poñer un nome aos soños supoño que este sería “Lembranzas Pantone”. O soño comeza comigo dando voltas por unha cidade que parece Lugo, pero que está medio desfeita, coas rúas modernas, en costa, desfeitas por algo semellante a unha riada moi forte. Víanse os restos de area de baixo as rúas cos regos feitos de correr a auga sobre elas. Había moi pouca xente e coches case ningún. Eu estaba moi perdido, era incapaz de ubicarme. Íase facendo xa tarde, xusto ese momento do día tan fermoso no que notas que a noite se che vén sobre o lombo . Nese momento eu andaba por unha rúa que era moi cha e desde a que se vía como toda a cidade subía costa arriba, como esa sensación que tés cando ves Porto desde abaixo, ou como ese recordo de cando unha noite de semana de marcha por Vigo viches a ese tipo dese grupo ...
Publicar un comentario
Ler máis

mellor canto antes

A primeira cita que tiveron el e ela foi concertada e, por riba, con diñeiro polo medio. Chamou el para solicitar os servizos e quen cobraba era ela, como pasa por desgraza case sempre nestes casos. Para el todo aquilo aconteceu moi rápido. Así, un día, sen máis, apeteceulle dar unha volta á súa vida, cambiar o que levaba facendo 15 anos ─e non se refería precisamente a deixar de saír en calquera noite de luns a domingo─, e ser, en definitiva, el o dono da súa propia vida. Había tanto tempo diso que xa nin o lembraba mais a reacción non foi nostálxica, foi de tomar a dianteira e ir contra todo. Aínda así, a decisión custoulle tempo. Mirou nesas follas onde adoitan aparecer os números da xente profesional que se adica a iso e localizou á que estaba máis preto: ela, a poucos metros da súa casa. El aínda non sabía que era “ela”, mais ía, agora ou despois, chamala. Un par de horas máis tarde, que non obstante pasaron bastante rápidas porque foron desas tan definidoras do inverno, nas...
Publicar un comentario
Ler máis