Subín de Meira na bici despois dunha tarde moi gostosa tomando algo con quen non quedara. Sabedes que eu sempre acostumo a baixar só, a atoparme con alguén, aínda que sexa comigo mesmo. Pensei en Yoñlu. Víñeno cantando cando rememoraba a Vitor Ramil. “estrela, estrelaaa...”. “E vas e vés coma un avión ao vento frío dun lugar calquera. É bo saber que es parte de min”.
Díxoo todo e, con 16 anos, cando nós tiñamos 21, decidiu marchar. Estas cousas son enormes. Acabo de esbirrar mentres cepillaba os dentes e o cristal do cuarto de baño pingouse todo de gotiñas brancas. Todo esvaído. Pensei en que subín na bici sen luces, pero pola beirarrúa. Se veñen os gardas e me ven sen chaleco reflectinte podo dicir que vou a pé porque non paso de 6 km/h. Pensei en que se cadra un coche podía desviarse e atropelarme. Pensei en Barthes, a quen atropelaron e tardaron en recoñecelo varios días até que alguén o botou de menos. Barthes escribía do que lle daba a gana, “a linguaxe é o mundo”. Escribir que agora escribo é o segundo grado da linguaxe. Meu pai vaise deitar. Dime un “ata mañá” que non é contestado porque sigo co cepillo de dentes na boca e crin correcto que a espuma saíndo da boca a modo de cuspe non lle parecería bonito, igual que ao cristal do cuarto de baño. Rasquei unha perna cun pé. Volvín os pés ás zapatillas pero cambiados da dereita para a esquerda. Non encaixan ben.
Vense a min a Lenda do Santo Bebedor, hoxe que lle pedín a ela Moscú-Petushki. De Vladimir:
Díxoo todo e, con 16 anos, cando nós tiñamos 21, decidiu marchar. Estas cousas son enormes. Acabo de esbirrar mentres cepillaba os dentes e o cristal do cuarto de baño pingouse todo de gotiñas brancas. Todo esvaído. Pensei en que subín na bici sen luces, pero pola beirarrúa. Se veñen os gardas e me ven sen chaleco reflectinte podo dicir que vou a pé porque non paso de 6 km/h. Pensei en que se cadra un coche podía desviarse e atropelarme. Pensei en Barthes, a quen atropelaron e tardaron en recoñecelo varios días até que alguén o botou de menos. Barthes escribía do que lle daba a gana, “a linguaxe é o mundo”. Escribir que agora escribo é o segundo grado da linguaxe. Meu pai vaise deitar. Dime un “ata mañá” que non é contestado porque sigo co cepillo de dentes na boca e crin correcto que a espuma saíndo da boca a modo de cuspe non lle parecería bonito, igual que ao cristal do cuarto de baño. Rasquei unha perna cun pé. Volvín os pés ás zapatillas pero cambiados da dereita para a esquerda. Non encaixan ben.
Vense a min a Lenda do Santo Bebedor, hoxe que lle pedín a ela Moscú-Petushki. De Vladimir:
“Si, si, gústame moito ler! Hai tantos libros marabillosos no mundo! ─falaba o home con chaqueta de muller─. Por exemplo, paso un mes bebendo, despois outro mes e, a continuación, collo un libro e léoo. E paréceme tan bonito o libro e véxome tan malo a min mesmo que me sinto completamente sumido nunha pesadume que me fai imposible seguir lendo, polo que arrebolo o libro e empezo a beber. Paso un mes bebendo, outro mes bebendo e despois outro libro e...”.
Pumba, pa cama de soños.
Pumba, pa cama de soños.
Comentarios
Publicar un comentario