mellor canto antes

A primeira cita que tiveron el e ela foi concertada e, por riba, con diñeiro polo medio. Chamou el para solicitar os servizos e quen cobraba era ela, como pasa por desgraza case sempre nestes casos.

Para el todo aquilo aconteceu moi rápido. Así, un día, sen máis, apeteceulle dar unha volta á súa vida, cambiar o que levaba facendo 15 anos ─e non se refería precisamente a deixar de saír en calquera noite de luns a domingo─, e ser, en definitiva, el o dono da súa propia vida. Había tanto tempo diso que xa nin o lembraba mais a reacción non foi nostálxica, foi de tomar a dianteira e ir contra todo. Aínda así, a decisión custoulle tempo. Mirou nesas follas onde adoitan aparecer os números da xente profesional que se adica a iso e localizou á que estaba máis preto: ela, a poucos metros da súa casa. El aínda non sabía que era “ela”, mais ía, agora ou despois, chamala.

Un par de horas máis tarde, que non obstante pasaron bastante rápidas porque foron desas tan definidoras do inverno, nas que semella que en minutos se acabou o día e comezou a noite, el decidiuno. Ou decidiuse a si mesmo. Marcou os números no teléfono cun tremor infantil, deulle a chamar e con aínda máis tremor agardou a voz feminina do outro lado:
─Ola, boas tardes, aquí Melania, graciñas por chamar para pedir cita. Que desexaba dos nosos servizos e para cando?

A alma caeulle aos pés. Que “que desexaba?”. Ela, recibindo unha chamada a través dun anuncio dese tipo, que agardaba? El, a verdade, tampouco tiña tan claro que era o desexaba nin o motivo, pero decidírase a facelo e a facer esa chamada. Como ela se atrevía a preguntarlle iso? Está claro que son profesionais e traballan para quen reclaman os seus servizos mais aínda así...

Melania estaba libre e el considerou que “mellor canto antes”. Ás oito na casa dela, polo que ofrecía sen suplementos até media hora, o que duraría o habitual nestes casos, de servizos completos. Eran as sete e media. El xa case non se lembraba do que se facía neses casos ou se era necesario levar algo máis cós cartos. Deixou o móbil cargando e arrancou sen el. Cando timbrou na casa de Melania a voz que escoitou polo timbre non lle pareceu a mesma de quen lle collera o teléfono. Efectivamente:
─Aquí Yoana, quen é?
─Santi, que falei hai un anaco con Me...
─Ah si, Santi, sube! Aquí estamos!

Santi subiu amodiño por unha casa que semellaba vella pero excepcionalmente reformada. Non lle sobraba nin lle faltaba nada. Deulle moito gusto pisar un deses felpudos tan gordos e antigos nos que semella que te afundes. Despois da primeira porta abríase o paso a unha escaleira xigante en forma de V na que, na parte de arriba á dereita, se asomou unha muller morena, case negra, de cabelo loiro, de non máis de 30 anos.
─Ola Santi, son Yoana. Ven que estou un pouco contigo, que Melania aínda está ocupada, e logo xa ela che fai o que lle pidas... ou o que acordedes... hehehe!

Pasou por unha sala pequena, como de espera, con tres ou catro sofás, na que puido ver un rapaz que pouco máis que adolescente parecía e que non ergueu a cabeza do móbil, o que lle deu moito que pensar e incluso afrouxou o paso.
Cando ían polo corredor, el detrás e collido da man de Yoana que dirixía o camiño, abriuse unha porta pola que se asomou unha rapaciña morena de pelo tan negro coma a parte de atrás das fichas do dominó, e tan liso e suave coma esa parte de atrás das fichas do dominó ─imaxinou el.
─Ola Santi, ven comigo! ─dixo nun sorriso abismal dos que tocan fondo en calquera lado. Moitas grazas, Yoaniña! Imos darlle que esta tarde que só nos quedan dous.
Entraron e todo quedou en silencio. Só se sentiu algo de auga quente dunha billa escorrer polo medio dalgún “algo así mellor?”, “vale así?” ou “sigue que vas ben”, que tiñan máis volume do habitual.

El quedou bastante satisfeito desa primeira experiencia: por eses cartos parecíalle que había ben poucas mulleres, e incluso homes, que llo fixesen mellor. Notouna entregada e que puxera todo da súa parte. Incluso notou caricias nalgún momento, algo pouco habitual nese tipo de traballos, ou que xa pasan á parte máis destinada a consumidores profesionais (e que supoñen un cargo económico adicional). Saíu de alí contento, sorrindo, incluso mirándose á cara nun espello case ao lado da porta da saída, coa cabeza medio convencida e resignada de que tardaría uns meses en volver a vela ─a Melania, non á súa cabeza─ tan de preto.

Desexou que o pelo lle medrase axiña. Melania, ao lado da casa, era un xenio no salón de peiteado.

Cortalo cada pouco.

Si.