Saltar ao contido principal

Pensar

Esta noite en vez de soñar, pensei.
Pensei nos antollos, no cebiche e nunha boa cervexa. Durmín fóra e sooume a alarma do móbil agora, cando xa estou na casa escribindo. Pensei no ruído das persianas nas rúas da cidade ás horas nas que quere saír o sol e non dá feito. Néboa fina a da culpa. Pensei en se era feira ou sen feira. Pensei na tortilla de Moha, nun xadrez e un ron con Juan Carlos. Pensei nas noites do verán. No poder dun abrazo a tempo. No diferente que olen as mañás de Meira ás da Barrela. Sentín fame. Pensei na música que soaba cando fun pedir as últimas. Pensei no Cádavo, en ir contigo á Fontaneira. Unha pega que vén roubar noces aínda que non as dá comido, pero róubaas igual. Pensei en que el e ela as últimas etapas igual as fan do Primitivo. En saber como vai acabar unha historia cando aínda non está máis que empezada. Pensei en sentir frío cando estás fervendo. Na suavidade dun xemido feble. Durmir cos calcetíns postos. E pensei un pouco no ben que se sinte un cando todo está envolto en néboa quente, fume doce. Volvín a sentir fame. Que recorrente. Pensei en canto falamos de amor onte. Tamén algo de queixo e de mariñeiras. De celos. Vou por unha cervexa. Quero que isto acabe rápido. Bolo preñado. “Recuerdo de Coristanco”. Mordiscos entre grolos. Pensei no Whatsapp, na foto de perfil. Pensei en ir andar, en millo entre eucaliptos e no vermello dos tomates da horta de Crecente. Pensei nunha bicicleta e un chaleco fosforescente cando lle dan as luces. Pasoume a fame,entre frase e frase tres cancións, e considerei de novo a posibilidade do Camiño Primitivo. Pensei en Hendrix. Pensei en 26 eólicos dos que só se move un. O resto parados. E non o pensei: vinos. Pensei na boa idea do vaso conxelado albergando a cervexa. Pensei en que me van repetir os liscos. Pensei na Patria. Pensei nos paxaros que entraron na oficina. No poético e nobre de ter ás e non querer voar. Eructo. Tres páxinas abertas ao mesmo tempo pero canción só dá soado unha. Ti aínda non espertaches. Pensei en Santi, en luns, en sorrisos. A fame non se foi de todo e pode que polo medio retoque unha foto, paquete Adobe por medio. Un novo obxectivo. Un tele 300mm. She said. Castro-Carballedo. Bubaíño. Ela. Ten moi bo viño. Gústame a mencía vella. Pequena e apretada. “Ti tamén es pequeno e apretado”. Repítenme os liscos. Soan as campás das 12. Só na miña cabeza. Oír non se oen. Radar Love. Algo máis de liscos. Gardar como.... paso de gardar. Que Suso nos faga adormecer outra vez pero sen trucos.
Etiquetas:

Comentarios

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

partida pendente

Hoxe está sendo un día estraño, ou está acabando de ser, 10% día / 90% noite. Pasei moito tempo para esta frase. 100% noite. Había xa un par de semanas que non vía a Miqui, ao irse de vacacións coa nena grande, a nena pequena e na espera de alguén máis, :D , hoxe xa se facía un pouco obrigado. Tres rápidas ao xadrez, dous cafés con xeo e apareceu ela polo Jazz, moi innecesariamente: ─Cóbrame aí o café do de Meira. ─Ten pago ─mentira válida, eficiente, óptima pola parte de Miqui. ─Deixa, Miqui, e cóbrame a min todo. Bota un Black Label para ti, outro para min e coloca para a seguinte, saes ti ─excedín en cortesía e enchedura de peito. Notei que ela me miraba revirado pero asumía de xeito diplomático a invitación. Colleu o Progreso e pasou a sentarse ao lado do curruncho onde acaba a barra e onde sempre se xoga ao xadrez. Soaba Donovan e iso envolvía a cousa semi-tensa, afrouxada polos acordes suaves do escocés. Miqui abriu coa de Larsen para fianchetar axiña. A min non me gustou pero ...
Publicar un comentario
Ler máis

Meira-Praga (1/2)

Hai uns días pasoume que planifiquei un soño dentro dun soño, o que excedeu o de ter o dominio para poder ir e vir neles e que xa me tiña pasado. Diante dunha situación dada puiden desenvolver un argumento que me pareceu ben, re-pechar os ollos e seguir adiante coa historia. Esta noite non conseguín chegar a ese punto pero intenteino. Sei con certeza que unha parte importante dos microespertares que me levan estes días a acanearme sobre unha diversidade onírica, por outra parte sempre moi presente na miña cabeza, veñen motivados por diminutas picaduras de mosquitos. Hoxe a conxunción aínda se fai máis evidente xa que, ademais de por todo o corpo, na punta do dedo grande da man esquerda teño, en forma de inchazón, os restos da cea desta noite dun deses mosquitos polo que me acordo del a cada “d”, “c” ou “e” que tecleo. Pois ben, nunha das primeiras fiadas propúxoseme unha viaxe de mochileiro por Centroeuropa. Pareceume correcto. Entón dinlle unha volta para ter polo menos algunha moti...
Publicar un comentario
Ler máis

cousas de moda polo paro

Que teñen en común o running (correr, de toda a vida, vaia), o mar cando hai temporal, o Camiño de Santiago e a neve no Cebreiro? A súa capacidade para destapar a estupidez humana podería ser unha resposta axeitada, pero hai outras dúas das que quería falar: dunha banda está que son cousas que se puxeron de moda ultimamente ir visitalas ou levalas a cabo, é innegable. Doutra, comparten as que para min son as tres causas fundamentais de chegase o seu momento de gloria: 1 - Son baratas e, polo tanto ideais para estes tempos de crise. 2 - Cada vez hai máis xente desempregada e ten máis tempo libre para facelas. 3 - Son actividades xeniais para compartir polas redes sociais porque… acaso se fan hoxe en día as actividades de ocio para outra cousa?
Publicar un comentario
Ler máis