Voar por Chouzán

Igrexa de Chouzán

Esta noite soñei moito (vaia novidade) e lembreime de todo (que estraño...). Pasou o ultimamente habitual de cando todo vai cadrando sen ter que ver unha cousa coa outra e fago coma se un soño fiase co outro para disimular que espertei uns segundos polo medio. Encantoume unha parte, que vén sendo recorrente nos últimos meses, na que nun contorno festivo nos viamos todas. Nesta ocasión era algo referente á posta en valor de elementos arquitectónicos sobre todo da época máis longa dos libros de historia desde que naceu Cristo, a Idade Media. Supoño que foi porque pola tarde estiven un tempo perdido entre Chouzán e a Cova, neses restos dos lugares máxicos das monxas do XI-XII que, malia que os tiveron que subir arriba ao facer o embalse, manteñen aínda algo dentro de si. Non digo que saiba o que manteñen, pero para soñar chega.

Volvo á festa. Estabamos todas. Cadaquén estaba no sitio que máis lle gustaba: aquel amigo que non aguanta un minuto ao sol metido no medio a medio da torre da homenaxe daquela xenialidade de pequeno castelo no curuto do outeiro; aquelas amigas ao aire perfecto entre as árbores á beira do regato; catro ao sol tirados nunha pequena chaira envolta en cumios de pedra da natureza e humana. Pensei en que só lles faltaban unhas cervexas e unhas cartas para un tute. Había alguén, non lembro quen, en bicicleta, e era quen propuña “ide ver isto ou vede aquelo”. Prestoume a festa cultural e díxenme a min mesmo que sería a hostia velo todo á vez, desde arriba (como se fai sempre nos soños, vaia) e púxenme a iso. A opción escollida para levalo a cabo non foi a habitual das miñas viaxes oníricas: a de voar de salto en salto até nun deles embalo de máis e me espeto contra o chan, espertando. Esta vez foi algo ridículo pero que ten á súa vez algo que me encantou, mol. Pasei a viaxar montado nun pequeno globo que levaba entre as pernas. Non propoñía rebotes bruscos coma os saltos, todo fiaba nun voo bastante acompasado. Dábame liberdade. Se quería ver todo desde moi arriba embalaba ben e o rebote subíame ao máis alto. Unha especie de mecanismo de coller aire e soltalo que eu lle conseguía dominar cos dedos facía que puidese avanzar rápido ou máis amodo. Puiden estar en moitos sitios. Atopei un lugar especial. Un penedo altísimo á beira do río desde o que se podía ver todo. Decidinme e, despois dunhas voltas para dar controlado o ritmo e a aterraxe do globo, pouseime sobre o cumio do penedo. Ao sentarme, absorto por todo o que alí se podía percibir, o globo escapóuseme e quedei abandonado no curuto. Podía ver toda a paisaxe até a quilómetros pero ninguén me vía a min. Estaba illado no medio a medio. Ao mirar cara abaixo incluso podía recoñecer persoas coma puntiños movéndose por abaixo coma se fose .:..⁞…. Pero nada. Estaban a unha distancia insuperábel. Algo chamou a miña atención. Sentín un pequeno ruído baixo os meus pés: había unha serie de gatiños que rubían e baixaban escalando pola parede case vertical de pedra. Algún pequeno furado chegáballes para deterse e coller aire. Ao velos tentei asomarme pero daba unha vertixe brutal. Estaba completamente fóra de todo. Un lugar precioso, rodeado de todo, e só. Non conseguín aguantar moito. Asumín que os rapaces que vía como puntiños alá ao fondo estaban demasiado abaixo pero que se estaban bañando ou navegando. Confiei na profundidade que podería darlle Belesar co seu embalse a este tramo do río. Tireime e cando entrei de cabeza na auga eran as 6.55 h. da mañá, o ideal para espertar.