Lembranzas de cores

Esta noite tiven moitos soños e moi variados e sen profundidade polo que só vou falar dun deles, que foi máis longo e que pode ter tantas explicacións coma cores hai. Se lle tivese que poñer un nome aos soños supoño que este sería “Lembranzas Pantone”.

O soño comeza comigo dando voltas por unha cidade que parece Lugo, pero que está medio desfeita, coas rúas modernas, en costa, desfeitas por algo semellante a unha riada moi forte. Víanse os restos de area de baixo as rúas cos regos feitos de correr a auga sobre elas. Había moi pouca xente e coches case ningún. Eu estaba moi perdido, era incapaz de ubicarme. Íase facendo xa tarde, xusto ese momento do día tan fermoso no que notas que a noite se che vén sobre o lombo. Nese momento eu andaba por unha rúa que era moi cha e desde a que se vía como toda a cidade subía costa arriba, como esa sensación que tés cando ves Porto desde abaixo, ou como ese recordo de cando unha noite de semana de marcha por Vigo viches a ese tipo dese grupo que admiraches tanto de rapaz (e que non vou nomear aquí por posibles problemas legais fronte a xente que nos fixo bailar sobre a tumba ou que o ayatollah non nos tocase a pirola) meténdose nun contedor de lixo e, empuxado por un amigo, mandarse costa abaixo nunha rúa de 20% de pendente até caer embaixo a roulón escarallándose de risa.

Un pouquiño máis adiante atopei o que parecían os restos dunha estación pero que en realidade era a estación. Dela saían 4 amigxs de Meira coas súas maletas. Xa era noite e vestían todxs de negro e as súas maletas e mochilas eran todas negras. Ían cara o centro, todo costa arriba, co que me ofrecín para ir intercambiando con eles as mochilas e maletas e así repartir un pouco o esforzo. Así tamén podíamos falar algo porque a algúns había moito tempo que non vía. Fomos subindo e aquelo era un inferno. De cada pouco tiñamos que parar a coller aire que non podíamos máis.

Entón adianteime un pouco, coa idea de coller algo de beber nunha tenda que estaba aberta, pero a señora pechoume a porta nos fociños con moito xenio e berrando “que van ser as oito!”. Non entendín moi ben iso, pero erguín a cabeza e mirei ao redor, como non facía desde había tempo porque coas maletas ao lombo e costa arriba só miraba o chan, e vin que, efectivamente, todo estaba xa pechado. Non había xente pola rúa. Mais, incribelmente, víase moita xente en balcóns, asomada a ventás, terrazas... Vexo como pola costa baixa unha bicicleta con luces que facían dano nos ollos e berrando “introdúzanse na primeira casa que atopen e suban ao primeiro andar, en 3 minutos será a descarga”. Miro para o fondo da rúa cara abaixo, onde viña o resto, e vexo que xa se meten todos por un portal. Quedei sen saber que facer, até que a porta de despois da tenda da señora se abriu e unha rapaza berroume que me metese por alí. Corrín coas maletas para arriba e subín a todo o que me permitía o corpo, coa rapaza diante de min que parecía unha atleta. Cheguei arriba sen folgos, pero viñéronme axiña cando vin que había un gran salón cunha ventá panorámica onde se arremuiñaba a xente con expectación e risas mirando cara fóra. Aí respirei e entendín que a “descarga” non era algo tráxico. A rapaza que me subiu veu cara min, díxome onde deixar as maletas, e cando me escoitou falar recoñeceume a voz, miroume e deuse conta de quen era eu. Soltoume un “Xosiño!!!” e abrazoume con énfase fregándome coas mans o lombo. Eu devolvinlle o abrazo con toda a énfase figurada que mellor me saíu e que creo que incluso pareceu convincente. Vaia, que non se notou moito que era unha devolución de abrazo diplomática. Cando nos soltamos e a volvín a mirar si que xa a recoñecín: era de Muimenta, desas persoas que sempre teñen un sorriso na boca e non paran nin un segundo.

Quedaba pouco tempo para a “descarga”, ela colleume da man e tirou por min cara un oco cara as ventás onde se vía a rúa. Aí puiden comprobar que toda a xente estaba nerviosa agardando que algo pasase. Díxome: “xa vexo que vés de viaxe así que seguramente nunca viches isto. É moi estraño que pase, téñense que xuntar moitas circunstancias e algo de maxia tamén, polo que pasa unha vez cada moitos anos. O caso é que desde o alto da montaña vai abrirse un río máxico que vai anegar por completo a cidade. Ese río leva cores, e cada cor significa unha lembranza. Entón deixará marcado por un anaco de tempo, a veces moito e outras pouco, onde aconteceron cousas da nosa vida e da nosa alma que fan que todo isto teña sentido. Veremos correr esa auga de cor, que deixarán uns puntiños dunha determinada cor, coma pequenas nubes, que indicarán que alí alguén se namorou, alguén chorou, alguén se riu. Entón toda a cidade baixará ás rúas e poderá saber onde se coñeceu máis xente, onde a xente vai a chorar, onde se pasa mellor na cidade. E tamén saber que nesa rúa se namorou moita xente, ou se bicaron, ou bailaron. Por iso hoxe estamos todos querendo ver baixar esa auga máxica”. Só puiden soltar un “é xenial”. Asomámonos de todo e puiden ver os regos de todas as cores que hai mollando as rúas, comezar a flotar cousiñas por aí que entendín á perfección. A xente estaba emocionada. Eu, que viña de fóra, xa podía ver onde alguén caera, onde alguén cantara... Entón dinme conta de por que non se podía deixar que te mollase esa auga. Toda a cidade podería saber onde te namoraches, onde choraches, onde te riches, onde te emborrachaches ou onde liches e escribiches. E iso, a maxia do río de cores non podía permitilo e podería que nunca volvese a correr esa auga.