Non funcionou

Non me funcionaron os desexos de soños esta vez. Onde se desenvolveu o principal soño desta noite era, como case sempre, unha cidade ficticia e non Mondoñedo. Non é que sexa ficticia de todo senón máis ben unha mestura ficticia de varias cidades reais.

Si que adormecín pensando en Cunqueiro, en como xogou coa mitoloxía, en como coa súa intelixencia e picardía se ría de neno dos maiores da vila facéndolle bromas constantemente. Unha vez, alguén que todos coñecedes e que seguro que lle tedes lido moitas cousas, se non foron novelas foron relatos ou artigos, estaba na Flor na barra pequena bebendo non me acordo que, quen estaba con el si que sei que bebía Passportt con laranxa, e víronme facer unha das miñas. Eu era un neno pequeno pero xa me encantaba sacarlle á xente unhas risas. Entón armei unha boa. Quen teña algo de relación con Meira coñece perfectamente a ese veciño terratenente que conseguiu que a vila medrase cara a Pena en vez de cara Vilardemouros. Tamén se digo que ten un afán especial pola lectura dos xornais queda aclarado cal dos dous irmáns Figueroa é. Vale, acabei dicindo Figueroa.

Eu era neno, pero xa plenamente consciente do afán de Figueroa por ler o periódico de arriba a abaixo durante horas tomando unicamente un café cortado (o de fixarme no pouco que consumía é xenética hostaleira). Ben, pois a historia é que o vin entrar e xa case me escarallo de risa porque lla tiña ben preparada. Collera un Progreso de había un mes e puxéralle a portada e outra páxina máis do Progreso do día, pero o resto todo vello! Deixei ese Progreso “trucado” no final da barra pequena, enfronte á última banqueta. Daquela na Flor, na barra pequeniña de abaixo había só catro banquetas fixadas ao chan, estilo irlandés. O escritor e o compañeiro estaban nos dous primeiros que daban á barra alta e cando me viron facer a manobra xa se puxeron á expectativa.

Tal e como se agardaba, Figueroa pediu o cortado e o Progreso, entón meu pai fíxolle o café e xa lle sinalou para a barra pequena e alí sentou. Foron uns instantes moi tensos. Lía a portada con moita calma, mentres remexía o azucre no cortado. Eu agardaba que non buscase polo número de páxina algunha noticia en concreto e fose ao medio do xornal, dándose conta ao momento da xogada. Pero ese non era o estilo Figueroa: el lía todo o xornal, da primeira á última páxina, por esa orde. Abriu e comezou a ler. Luís, o do Passport, case o cuspe porque empezou a escarallarse de risa despois de darlle un trago e ver como Figueroa pasaba páxina e prendía nas noticias de había un mes sen problema ningún. Eu, dentro da barra sentado na miña caixa de cervexa, non puiden aguantar tampouco e erguinme, ríndome até chorar, agarreime da perna de meu pai e metinme na cociña que non podía máis. Funcionara á perfección. Logo, cando collín aire, déronme así algúns remordementos e pensei en irllo dicir e que non seguise lendo. Rematou o periódico enteiro. Media Flor xa se dera conta da que armara e había risos por todos lados. Nunca ninguén contou máis nada disto.

Fóiseme un pouco das mans, ía de soños isto. Ben, o certo é que soñei con unha cidade na que en cada barrio grande había como unha zona de clasificación de residuos e sorprendíame que a xente tiraba cousas como mantas e colchas, mobles, ou lámpadas que parecían estar ben. Todo estaba perfectamente clasificado e organizado. Era moi estraño e supuxen que sería algo así como unhas xornadas da reciclaxe, porque senón era inexplicable a cantidade de “residuos” que alí había. A medio percorrer a cidade atopei un coñecido (que en realidade non coñezo de nada e que era unha mestura, fisicamente, de Woody Allen e Nyman) que tampouco entendía o desa xestión do lixo. Esa desconexión espertoume. Dos outros soños non me lembro.

Xa teño contado que un día, o que despois foi escritor de relatos, oriundo de Ohio, Sherwood Anderson, colleu e largouse da casa sen avisar durante uns días no que chamou unha fuxida da súa existencia materialista. Volveu, divorciouse, cambiouno todo e a partir daquela escribiu. Eu vou facer algo parecido, pero aviso. Saio mañá.