Soñar con unha Meira de xente nova traballando nela

Hoxe volvín a ter uns soños encadeados que duraron practicamente toda a noite, menos co primeiro co que espertei cedo, ese no que contei que estaba Meira nevada e non vou contar nada máis.

O segundo di, conta e transmite moitas cousas porque foi enlazando e pasando dun lado a outro. Cada vez me pasa máis isto e vou enfiando un con outro. Como a práctica totalidade dos soños que teño, é en Meira, unha Meira que se vai facendo e collendo forma en plan do que o argumento onírico precisa. Mais, neste caso, era unha Meira como agora de aspecto pero con unha diferenza enorme: nela viviamos case todos e todas da nosa idade. Isto podo dicilo, o de todos e todas, porque me lembro perfectamente de cada un de nós e era xenial. Todxs traballabamos en Meira ou viviamos aquí, non nos víamos 3 veces ao ano como pasa agora (unha polas festas do 15, outra polo Nadal e outra polo entroido).

Ben, pois nesta Meira na que traballabamos todxs, lembro especialmente a última parte. A primeira era un pouco máis introdutoria, seguramente querendo transmitir unha serie de ideas forza, contextualizando o groso do soño, até que pasabamos á metade seguinte na que esa segunda parte si me absorbeu por completo. (Algunha cousiña destacábel da primeira parte do soño era, por exemplo, que se volvía a pescar moito no tramo alto do Miño e tiña unha grande aceptación turística de perfil alto, co que un amigo traballaba organizando experiencias arredor desta pesca).

Nun grande local que agora mesmo se atopa parado e que pertence á zona de paso da estrada xeral había unha gran gardería. Volvía a facer falla en Meira algo así: había xente nova, nacían nenos e nenas. Foi máxico. Nenos e nenas eran amigxs meus, fillos de pais de diferentes pandas, a maioría de aquí, algún de Riotorto, da Pastoriza... E polas súas caras era moi fácil recoñecelos como “fillos de”. Chamoume especialmente a atención que a gardería estaba totalmente pensada para funcionar ben, era innovadora. Atendíana grandes amigos e amigas miñas, e eran bastantes porque tiñan un volume grande de nenxs e daban unha atención fantástica. Así sorprendían os xogos que alí facían, a zona para xantar, uns baños abertos ou a parte traseira con horta.

O caso é que sen darme conta resulta que era o último día de curso e estaba preparada unha pequena festa ao remate da mañá. Ían chegando pais e nais pouco a pouco, cada quen en función do seu horario de traballo, e íamos falando sobre que ía pasar. Tiñan preparados uns pinchos para facer un pequeno xantar coa rapazada e cada pai/nai ía aportar algo do que sabía facer, do que facía profesionalmente ou algo que lle gustaba moito. (É aquí cando teño que dicir que non vou dicir nomes, pero que erades todxs coñecidos, desde quen xestionaba a gardería a todxs os papás e mamás). Foi unha festa xenial: tal amigo foi pola guitarra ao coche e cantou cancións que nos emocionaron, outro fixo uns bailes brutais de break dance, unha amiga contou/representou un conto que abraiou a pequenos e grandes por igual, outro traía para cada un dos nenos e nenas unha foto individual deles mesmos e que, si se xuntaban, farían un póster xigante para o fondo do parque de xogos da gardería. Este póster tíñao na furgoneta e poñeríano ao rematar a festa. Outra das rapazas que estaba trouxo queixiños pequenos para que cadaquén levase o seu para a casa, máis outro grande para xantar durante os pinchos.

Son moitas cousas e que custan moito máis escribilas que soñalas, pero que seguramente querían deixar de manifesto que me encantaría que loitásemos por unha Meira onde aínda puidese vivir a xente nova.