 |
| Tristram Shandy |
Esta noite unha chamada á que non
respondín cando comezaba a quedar profundamente durmido acelerou o
onirismo de tal maneira que durante tres horas todo foi meu.
Houbo un dos pequenos soños que
definen por completo ese estado de ánimo co que te deitas (un
cansazo brutal despois de andar de matanza bovina e mover e envasar,
con algo de axuda de meu pai, os 241 quilos/canal do último boi de
Crecente que aínda cumpriría o ano o mes que vén). Hoxe dóeme
todo. Teño os brazos e ombreiros en tensión só con estar, como
estou agora, escribindo, e incluso parte do pescozo parece que se me
quere quedar tolleito. Ese primeiro pequeno sono non foi outra cousa
especialmente relevante, movendo o gando polos prados e leiras tal e
como foi a miña tónica habitual durante os días da semana pasada,
pero que si, como dicía, vén vinculado de xeito directo ao
rebentado que me deitei.
Outro dos soños pequenos era un
híbrido de diversas festas e celebracións ás que me encanta ir e
participar, a maior parte delas perfectamente situadas en pobos do
interior durante a época invernal xa que requiren de abrigos, leña
para o lume e amigos. Foi deses habituais soños “en movemento” e
que sempre levan a atoparte con alguén, aínda que sexa contigo
mesmo.
O terceiro dos soños pequenos, aínda
que pode ser recorrente, é dos que te esperta si ou si. Por razóns
de saúde familiar levo un tempo no que dúas mañás á semana teñen
que transcorrer na capital da provincia ideada, coma todas, en 1833
por Javier de Burgos (que era de Motril). Sempre aproveito a ler
entre unha consulta e outra, pero neste soño o que fixen foi facer
recados e cousas de “papeleo” que tiña pendentes e que quen
somos de aldea debemos facer na capitalidade: renovar o paro, facer o
DNI (que tiña perdido), coller algún libro na biblioteca, etc. O
caso é que baixei renovar o paro, que é un momento, subín e
aparquei diante da biblioteca. Ía con idea de algo de Russell ou
algo de Foucault e trouxen un de cada. Xa tirei os libros no coche e
seguín para facer o DNI, momento no que me din conta de que non
levaba fotos e fun nunha carreira sacar un xogo delas alí ao lado.
Foi isto un darse de conta erróneo, xa que ao ser unha renovación
do DNI por perda mantéñenche a mesma foto antiga e a mesma
vixencia, co que para o ano terei que renovar igualmente. Metinme na
tendiña esta das fotos carné e xa pasei ao momento. A señora que
me atendeu ríase: non lle saían as fotos. Algún cable tiña que
ter desconectado porque o ordenador collíalle sempre a foto en
branco, co que eu nunca saía. Pareceume unha metáfora oportuna para
espertar e erguerme a beber un vasiño de auga. Tiña sede e a
respiración un pouco apurada.
Comentarios
Publicar un comentario