Soños: Unha máquina de bolas que regala fantasía e sorrisos

Había tempo que non contaba nada dos soños, e non porque non os tivese, senón porque os das últimas noites eran moi sinxelos, pouco concretos e abertos. Parecían non ter nada detrás e transmitían pouquiño. Os desta noite foron xeniais porque, ademais de diferentes desde a base ao final co tipo de soños que teño habitualmente, reflectían situacións moi cotiás pero que deixaban entrever unha serie de ideas forza que me pareceron moi acaídas, do tipo; fállache un plan pero pode aparecer outro moito mellor, emprender con ideas concretas de proxectos de baixo impacto social, económico e medioambiental e por riba con alto valor cultural e emocional (dos que enchen). Houbo incluso tamén tempo para un par de soños fantásticos onde nos viamos convertidos nun híbrido entre gnomos e semi-homínidos vivindo en montes como Hansel e Gretel.

Os soños foron moi longos e agora teño que erguerme e axudar a meu pai con cousiñas, polo que voulles ir ao argumento e, se cadra despois dalgunha outra noite que me volvan a vir, ao mellor podo contar algún detalle máis.

O caso é que un deles comeza con unha idea bastante baladí e inconexa, pero que no fondo creo que sei de onde vén: trátase dunha presentación dun libro dun amigo para a TVG, que se fará en directo en Lugo, xa que el é de alí. Faise en Lugo pero non lembro con consistencia o espazo exacto (supoño que porque non é ningún que actualmente exista máis que na miña cabeza) pero era algo semellante a unha antiga fábrica. Como é en directo, retransmitido para todo o mundo a través de todas as redes pola importancia do que nese libro se conta, comeza puntualmente ás 8 da tarde. Isto rompe bastante coa outra parte da presentación, xa que foi bastante ocultada e nin os amigos do escritor estabamos avisados dela. A min píllame en Compostela cando empeza a anoitecer e non sei por que medio me decato de que hai outra amiga na mesma situación ca min. Collemos o coche e corremos cara Lugo pero non damos chegado a tempo por uns minutos e xa non podemos entrar, polo que decidimos ir tomar algo a ver se o vemos en directo a través do móbil. Nun bar do centro conseguen poñérnolo pero xa non vemos nada, estaba no último minuto da emisión, fora brevísimo e nin sequera se vira o título do libro.

É un punto de fractura do soño, porque a raíz do que nos causou perdernos a presentación miramos por primeira vez para o bar, o seu contido, os seu mobiliario, quen alí había. Era un confluír de persoas de todos os sexos, idades, estratos sociais e no que o único que semellaba abundar era a felicidade entre todas e todos eles. Quedámonos mirando unha máquina que había cara unha esquina do bar (do tipo clásico destas máquinas que teñen boliñas que dentro levan xoguetes ou chuches para os nenos e nenas) e achegámonos. Era moi curiosa porque deixábache escoller o tipo de premio que querías que che tocase: felicidade, cariño, festa... E funcionaba. Pedimos unhas moedas e pedimos “felicidade”. Saíu unha bola con un papel dentro que tiña unha mensaxe que non lembro, pero ao pouco estabamos todo o bar sorrindo os uns cos outros, abrazándonos. Coñecerámonos daquela e semellaba que eramos amigos desde nenos. Na máquina había unha opción que poñía “desexos”. Collémola e empezaron a saír cousas alucinantes: unha selección das nosas lambetadas preferidas de nenxs. Como sabería que de arrancada era o que desexábamos??? Saíu unha foto dunha cea de amigxs que por detrás poñía “Quedamos todxs para cear tal día. Vide!”. O camareiro tróuxonos das tapas que máis nos gustan e así foi fluíndo todo. Sacamos outro de “sorrisos” e o primeiro que saíu da máquina foi un paquetiño que tiña como roupa moi dobrada, que resulta que era roupa nosa de cando eramos crianzas. Nesa eclosión de sorrisos, lembranzas, desexos e felicidade rematou o soño.

No último non me vou estender nadiña: era un soño brutal, onde en Galiza aparecía xa estabelecido un proxecto de turismo responsable de calidade, honesto, con base cultural e sostible medioambientalmente. (Non vén moito a conto, pero unha das persoas que coñecín correndo, e que anda polo mundo adiante gañando probas destas de 100 kms por montaña, díxome que cando se retire será o que faga). Lémbrome, no soño, de que incluso aparecía unha reportaxe moi grande nun xornal estatal sobre este tipo de iniciativas e como a xente do bar o comentaba, que como podía ser que alguén quixese ir nas súas vacacións a compartir con alguén 15 días a unha casa ao monte e que como iso só custaba 200 euros por persoa, se nin sequera pagaría o que comesen ou a luz que gastasen.