Gatiño en soños

Desta noite apenas lembro os soños. Só o último. Durmín, coma sempre, xenial e espertei cedo. Apuntei catro cousiñas e volvinme deitar e algo cheguei a adormecer de novo, con soños pequeniños. Si me pasou unha cousa que non é habitual e que creo que só me pasou outro par de veces: recoller outro soño, ou algunha escena ou anécdota puntual que tiven tempo atrás noutro soño, e avanzar a partir de aí.

Vou comezar, como comezan os grandes, polo medio da historia. Tempo atrás soñei cun gato guapísimo (o noso) que estaba subido no alto dun edificio dos que antes nos 70 eran novos e agora son retro-vellos. Eu ía coa cámara e apeteceume moitísimo facerlle unha foto pero era un lugar de uso privado, coma un hospital ou pensión de xeriatría. Entón metinme como puiden, disimulando, iso que a mochila da Nikon facía que mirasen aínda ben para min. Conseguín subir ao 9º andar, cruceino enteiro e saín polas escaleiras de emerxencia porque era onde mellor podería coller a foto do gatiño. Asomeime e el miroume. Eu xa levaba a cámara na man e a súa docilidade axudoume a que lle fixese cantas fotos quería sen que se inmutase. O caso é que para facer algunha foto asomeime e víronme desde abaixo dúas rapazas de limpeza que estaban fumando e berráronme que saíse de aí. Crucei apurado a planta enteira do hospital e escapei polas escaleiras de emerxencia do outro lado. Cando cheguei á casa vin que as fotos eran boas.

Hoxe estaba nun pazo, un pazo xenial e enorme que pertencera a Rosalía (si, o de Rosalía case estou seguro que vén polo tema da proposta do nome ao aeroporto de Lavacolla). O pazo estaba no centro de Lugo, dentro de murallas. Fun visitalo, estiven en practicamente todas as recepcións, cociñas, salas, na casa dos criados, que era moi fermosa e ao carón tiña as cuadras dos cabalos. Eu entendín que era para apropiarse da calor animal para as noites de xeada. Alucinei co xardín onde estaban todas as especies botánicas que pode haber e cos paneis informativos de pantalla táctil que te informaban da historia e a entrada en Galiza de cada árbore, de cada planta, de cada legume. Podías buscar o que che interesase e iso encheume moito como boa idea.

O caso é que cando estaba na planta de arriba, na terraza dos donos que daba á praza principal cara o leste, asomeime e vin ás dúas rapazas de limpeza que fumaban e me viran cando eu lles sacaba as fotos ao gato no soño anterior. Recoñecinas sen o mono de traballo de limpeza. Non ían fumando. Unha delas, moi morena, era guapísima. Mirou para min e dixo en alto cara a outra: “Ese é o rapaz que andaba sacando fotos ao gatiño do hospi! Que riquiño! Imos falar con el”. Entón eu fixen a do soño anterior e escapei cara a outra punta do pazo. A baixada era pronunciadísima por unhas escaleiras pequenas, en círculo, moi gastadas e con moito verdor de musgo porque daban para atrás, ao norte. Eran escaleiras de emerxencia tamén da época, para fuxir ao monte no caso dun asalto. Baixei o primeiro tramo e no piso de abaixo había moita xente. Unhas nenas sentadas e cuns folletos para pintar abertos impedían pasar para arriba e para abaixo. Os pais estaban facéndose fotos un ao outro. Falaban en castelán con acento andaluz e as nenas ían vestidas con saia vermella, medias brancas e xersei gris. Díxenlles se me deixaban pasar e non me entenderon entón soltei un “tengo que seguir bajando”, ao cal me soltaron algo así como “puedes saltarnos que tú no tienes falda y no se te ven las braguitas!” e escaralláronse a rir coma dúas pelexas. Fixen o xesto de saltalas pero era unha loucura co esvaradizas que eran esas escaleiras. Nese momento subía un patrón. Notábase xa atafegado. De feito víñase agarrando ao quitamedos. Como as rapazas tampouco o deixaban pasar, cabreouse e berrou con elas. Xiráronse os pais e dixéronlles que lles deixasen pasar “al señor mayor”. O paisano xurou algo que non entendín moi ben, pero en galego. Deu un paso fortísimo no medio das pequenas, esvarou de todo, soltándose de onde estaba agarrado e caeu para atrás, petando coa cabeza no chan. Eu non mirei, espertei.