Alguén me recomenda un libro para este venres?

Adormecín bastante tarde para o que adoito adormecer estes días non laborábeis. Puxen Milenio na Radio Galega, con Antón Rebollido. Aí adormecín. O caso é que me quedou a radio posta e ás 4, cando espertei do segundo soño, estaba falando na radio unha señora de Meira que agora non lembro o nome. Falaba, cantaba e recitaba. Se alguén cadra que o oíse, que o comente.

Esta noite os soños foron moi desiguais e bastante inconexos, só dous fiaban un pouco. Non me apetece moito contalos. De feito, o que me apetece é poñerme a escribir até a hora de facer a comida.

Houbo un moi bonito. Chamábanme para traballar nunha empresa pensando e levando a cabo ideas publicitarias e de contido innovadoras e graciosas. A encargada, despois da xerencia, era unha compañeira do máster de xestión cultural, e iso facíame ilusión. Tenme acollido na súa casa en Lugo e pode que agora estea lendo isto (ou seguramente non), e a verdade é que non sei nadiña dela desde hai tempo, pero faríame unha ilusión enorme que acontecese algo así.

Tamén soñei algo con Lugo entre a néboa pola mañá, sabendo que ese día pasaría algo que ao final non pasa. Este venres pasareime a mañá e parte da tarde por Lugo, facendo desas cousas que a un nunca lle gustaría ter que facer e non creo que haxa néboa. Entón vai pasar.

Alguén me recomenda un libro para este venres?

Comentarios

Publicacións populares deste blog

partida pendente

Hoxe está sendo un día estraño, ou está acabando de ser, 10% día / 90% noite. Pasei moito tempo para esta frase. 100% noite. Había xa un par de semanas que non vía a Miqui, ao irse de vacacións coa nena grande, a nena pequena e na espera de alguén máis, :D , hoxe xa se facía un pouco obrigado. Tres rápidas ao xadrez, dous cafés con xeo e apareceu ela polo Jazz, moi innecesariamente: ─Cóbrame aí o café do de Meira. ─Ten pago ─mentira válida, eficiente, óptima pola parte de Miqui. ─Deixa, Miqui, e cóbrame a min todo. Bota un Black Label para ti, outro para min e coloca para a seguinte, saes ti ─excedín en cortesía e enchedura de peito. Notei que ela me miraba revirado pero asumía de xeito diplomático a invitación. Colleu o Progreso e pasou a sentarse ao lado do curruncho onde acaba a barra e onde sempre se xoga ao xadrez. Soaba Donovan e iso envolvía a cousa semi-tensa, afrouxada polos acordes suaves do escocés. Miqui abriu coa de Larsen para fianchetar axiña. A min non me gustou pero ...

Ler máis

mellor canto antes

A primeira cita que tiveron el e ela foi concertada e, por riba, con diñeiro polo medio. Chamou el para solicitar os servizos e quen cobraba era ela, como pasa por desgraza case sempre nestes casos. Para el todo aquilo aconteceu moi rápido. Así, un día, sen máis, apeteceulle dar unha volta á súa vida, cambiar o que levaba facendo 15 anos ─e non se refería precisamente a deixar de saír en calquera noite de luns a domingo─, e ser, en definitiva, el o dono da súa propia vida. Había tanto tempo diso que xa nin o lembraba mais a reacción non foi nostálxica, foi de tomar a dianteira e ir contra todo. Aínda así, a decisión custoulle tempo. Mirou nesas follas onde adoitan aparecer os números da xente profesional que se adica a iso e localizou á que estaba máis preto: ela, a poucos metros da súa casa. El aínda non sabía que era “ela”, mais ía, agora ou despois, chamala. Un par de horas máis tarde, que non obstante pasaron bastante rápidas porque foron desas tan definidoras do inverno, nas...

Ler máis

23-04

Esperto ás sete da mañá dun día tan bonito que semella que neste recuncho do planeta absolutamente todo está en “flor”, todo se abre e brota e hai máis cousas das que podemos descubrir: luces prismáticas, aromas prismáticos, algo case doloroso de tan bonito. A luz matinal é dourada coma o diñeiro e derrámase polas ventás que dan á serra cara o leste. Pero o que me emociona é a sombra, a luz imposible de definir, o pradairo entre os eucaliptos coas súas follas aínda non formadas, dunha beleza estremecedora, que non é a árbore mesmo unha entre millóns, un elo nunha longa cadea de vivencias que comezan na infancia, na Flor. Domingo de feira. Hai dous mundos coñecidos, o visible e o invisible, e esa gota de viño e o pan é o vínculo que os une. Sinto as campás. Paréceme ver a cadea do ser que ascende desde o fondo da terra até o ceo. Duchareime e baixarei mercar un queixo e tomar algo? Teño que cortar o pelo. Debera. Xa todos mo din. Ata meu pai, que acaba de virme espertar á habitación...

Ler máis

Onde non me chaman

Buscar neste blog