Saltar ao contido principal

Alguén me recomenda un libro para este venres?

Adormecín bastante tarde para o que adoito adormecer estes días non laborábeis. Puxen Milenio na Radio Galega, con Antón Rebollido. Aí adormecín. O caso é que me quedou a radio posta e ás 4, cando espertei do segundo soño, estaba falando na radio unha señora de Meira que agora non lembro o nome. Falaba, cantaba e recitaba. Se alguén cadra que o oíse, que o comente.

Esta noite os soños foron moi desiguais e bastante inconexos, só dous fiaban un pouco. Non me apetece moito contalos. De feito, o que me apetece é poñerme a escribir até a hora de facer a comida.

Houbo un moi bonito. Chamábanme para traballar nunha empresa pensando e levando a cabo ideas publicitarias e de contido innovadoras e graciosas. A encargada, despois da xerencia, era unha compañeira do máster de xestión cultural, e iso facíame ilusión. Tenme acollido na súa casa en Lugo e pode que agora estea lendo isto (ou seguramente non), e a verdade é que non sei nadiña dela desde hai tempo, pero faríame unha ilusión enorme que acontecese algo así.

Tamén soñei algo con Lugo entre a néboa pola mañá, sabendo que ese día pasaría algo que ao final non pasa. Este venres pasareime a mañá e parte da tarde por Lugo, facendo desas cousas que a un nunca lle gustaría ter que facer e non creo que haxa néboa. Entón vai pasar.

Alguén me recomenda un libro para este venres?

Comentarios

Publicacións populares deste blog

partida pendente

Hoxe está sendo un día estraño, ou está acabando de ser, 10% día / 90% noite. Pasei moito tempo para esta frase. 100% noite. Había xa un par de semanas que non vía a Miqui, ao irse de vacacións coa nena grande, a nena pequena e na espera de alguén máis, :D , hoxe xa se facía un pouco obrigado. Tres rápidas ao xadrez, dous cafés con xeo e apareceu ela polo Jazz, moi innecesariamente: ─Cóbrame aí o café do de Meira. ─Ten pago ─mentira válida, eficiente, óptima pola parte de Miqui. ─Deixa, Miqui, e cóbrame a min todo. Bota un Black Label para ti, outro para min e coloca para a seguinte, saes ti ─excedín en cortesía e enchedura de peito. Notei que ela me miraba revirado pero asumía de xeito diplomático a invitación. Colleu o Progreso e pasou a sentarse ao lado do curruncho onde acaba a barra e onde sempre se xoga ao xadrez. Soaba Donovan e iso envolvía a cousa semi-tensa, afrouxada polos acordes suaves do escocés. Miqui abriu coa de Larsen para fianchetar axiña. A min non me gustou pero ...

cousas de moda polo paro

Que teñen en común o running (correr, de toda a vida, vaia), o mar cando hai temporal, o Camiño de Santiago e a neve no Cebreiro? A súa capacidade para destapar a estupidez humana podería ser unha resposta axeitada, pero hai outras dúas das que quería falar: dunha banda está que son cousas que se puxeron de moda ultimamente ir visitalas ou levalas a cabo, é innegable. Doutra, comparten as que para min son as tres causas fundamentais de chegase o seu momento de gloria: 1 - Son baratas e, polo tanto ideais para estes tempos de crise. 2 - Cada vez hai máis xente desempregada e ten máis tempo libre para facelas. 3 - Son actividades xeniais para compartir polas redes sociais porque… acaso se fan hoxe en día as actividades de ocio para outra cousa?

T-bone steak from Verín

Onte saudoume un home que eu non coñecía. Vaia, en realidade si que o coñecía, ou coñecino hai un tempo e esquecérame del, pero el acordábase de min. Veu falarme. Saudoume e sorriu: ─Ei, ese de Lugo, e que fas por aquí, de vacacións!? ─Dando un paseo... estou traballando cerca de aquí... ─dixen con moita timidez e sen aínda conseguir recoñecelo. ─Ahhh! Pensei que estarías de vacacións. (custoume asociar vacacións con estar en Ourense) ─Non! Levo pouco tempo traballando en Chantada e hoxe vin dar unha volta por aquí. ─Está ben, a pasar calor viñeches, heheh! ─A verdade é que aquí non se para, mimadriña! ─Xa te irás afacendo... E por Barcelona, non volviches nada? Nese momento quedeime calado, absorto. Recoñecíame de Barcelona. Un flash na cabeza levoume ao mercado de Santa Catarina, vinme comendo ostras francesas e falando coa señora de Ourense que tiña unha labia enorme e me contara que casaran e viñeran xa para o mercado había 30 anos. Pero non era o home dela quen me recoñ...