Polo menos por unha noite

Estaban practicamente sós no medio do monte. Non había cobertura. Non facía frío, nin calor, ou pode que un pouco de calor inducido polos 14° da última botella de mencía que tomaran a medias. “Case a tomou toda ela” ─pensou el lambéndose os beizos con certo disimulo, malia que non o vía ninguén, para comprobar se era moi evidente a capa de costra que con algo de sabor doce notaba. A música dos Festicultores escoitábase moi ao lonxe tapada polas árbores en flor que facían de barreira da festa do viño de Vilachá e dun mundo feliz que acaban de deixar e, seguramente, estaban cambiando por outro. No país hai moitas festas polo verán, varias en primavera e abondas en inverno, e un rapaz de 17 anos tiña que coñecelas case todas e comezar a non perderse ningunha.

Debían disimular para chegar até un pouco máis lonxe e, para marchar do balbordo simulando ir aos baños, fixeron a de “cada un polo seu lado e atopámonos alí”. Alí era unha antiga caseta da luz que precisamente non tiña o que lles interesaba que non tivese: luz. Chegou el primeiro e sentiuse algo incómodo. A soidade é moi boa compañeira do medo, ábrelle sempre as portas. Pensou en que probablemente ela pararía a falar con alguén que se lle cruzara no camiño ou que se cadra tivera que parar a mexar. Pensar no segundo dáballe algo de morbo, asociándoo á sensación de humidade que se percibía e ao olor da caseta, e comezou a tremer con delicadeza. Eses nervios de post-adolescente educado na privada evitábanlle, moi a xeito de autodefensa mental persoal, pensar no terceiro: se cadra el se apurara moito a andar desde a festa. Non importaba. Logo aparecería. Falarían un pouco, se cadra unhas risas, e despois xa viña iso dos bicos e de comezarse a abrazar para que o sacarse a roupa o un ao outro non parecese tan violento.

Vírao en moitos vídeos. “Sexo casual entre adolescentes”. “Como era aquel que me gustara tanto dos rapaces no avión?” ─pensaba sen lograr sacarlle o título. Deulle voltas e non o lembraba, pero foi moi consciente de que varias semanas da súa vida estivera enganchado a eses vídeos de “Mile High Club”, que vén a ser como un club de quen tivo sexo nun avión. Aínda que claro, só unha pequena parte dos bos vídeos daban a impresión de estar feitos por eles mesmos de maneira oculta, non nun avión alugado a tal fin. Vaia, que só un 0,5%, ou menos, non eran de produtora porno e os fixera xente afeccionada. Investigara algo sobre o tema cando lle tocou esa racha concupiscente que aos 17 anos se alonga aínda ben. Nalgún lado vira que incluso había empresas que por uns centos de libras ofrecían ese tipo de servizos sexuais nos baños ou nunha cabina privada dun avión público británico. E case nunha cabina estarían esa noite el e Ánxela. Se pensaba niso podía estar ben. A escuridade permitíallo. Cabina privada de avión en vez de caseta vella da luz de Begasa. Si, podía estar moi ben.

Ánxela tardou en aparecer unha eternidade, entendendo por eternidade catro minutos cronometrados polo móbil del, que medio arrenegou en sacar porque estaba coa batería nun 10%, e tería que buscar alguén que lle prestase un cargador xa que deixara o seu na casa e mañá aínda quedaría viño. El creu que Ánxela viña sorrindo ou, máis ben, tentouno imaxinar, xa que estaba case por completo na escuridade e a pequena luz da casa que quedaba na final do camiño dáballe nos ollos, facéndolle ver pouco máis ca unha sombra ir cara el e meterse na caseta. Entrou con moita dificultade. Para el a herba grosa que case pasaba da cintura non fora obstáculo, cheo como ía de fervor por dentro, mais a ela custoulle arrimarse a el e termarse de pé. Un abrazo amañouno todo.

─Xa pensei que non viñas... ─soltoulle Fran cun doce ton de ironía que non conseguía disfrazar o seu nerviosismo malia que tomara a iniciativa.

─Paráronme os rapaces, que ían agora á Casa da Lola. Ían por algunhas chaquetas por se quedaban ao final nas tendas de campaña.

─Merda, e eu aínda non montei a miña!

─Pois agora esquécete diso, xa se amañará ─retrucoulle Ánxela mentres xa o agarraba pola cintura e o collía cara ela.

Ánxela aínda se deu algo de cuada contra a parede porque embalara o paso cara atrás ao pillar un pequeno recuncho sen herba. Esta cuada tamén lle provocou un pequeno empuxe das coxas de Fran cara ela que, pola dureza en liña recta que lle percibiu no medio da cintura, denotaban agarimo.

─Temos que andar axiña, non nos poden botar en falta e que imaxinen por un momento que...─Ánxela bicouno facéndolle calar.

Ese instante levou a Fran a dous anos atrás, cando bicara a primeira rapaza, que viña de beber viño. El non bebía daquela, aínda, pero despois dese bico deuse conta de por que lle resultaban tan entretidas a seus pais as catas de viño, que facían na casa polas tardes dos xoves mirando en guías e vídeos a través da SmartTV, e nas que a través dos seus comentarios se recreaban con: “esas notas de grosella con toque a coiro, ou case afumado, que deixan ese bouquet a cerdeira e incluso a trufa”. Naquel bico puidera sentir case todo iso.

A veces cadrando mal e incluso con pequenas mordeduras os bicos fóronse enlazando un con outro. Eran mordeduras entendibles, con intención, desde a experiencia dos 30 anos dela pero que moi pouco tiña ensaiado Fran. Só se sacaron a roupa que lles era imprescindible. A Fran pasáralle xa o sabor do viño e non podía parar de bicar a Ánxela, encargada nesa situación de retirar a indumentaria mutua e colocala sobre un pequeno ferro que lle arrefriaba unha cacha. Ergueuse un pouquiño de puntas, sentou no ferro e abrindo as pernas empuxou de Fran cara o seu interior. Gustáballe o pequeno. “Con 17 anos aínda van por onde ti queres” ─pensou.

Despois dun anaco enredados na noite puidéronse sentir aínda ben ao lonxe un par de berros saíndo da caseta. Un berro dela e un berro del.

─Veña, vistámonos e arranquemos, que nos vai estar agardando a xente ─dixo Ánxela botándolle unha man á cara e retorcéndolle a meixela algo suada.

Fran sentiu que para el, polo menos, esa noite o amor xa rematara. Ou polo menos o da súa primeira noite.