Desde o terceiro até o último soño
desta noite levei sempre un libro nas mans polo que todo o mundo me
preguntaba e non lembro cal era. Nun momento atopeime até ao rapaz
da biblioteca co que falei para recuperar a clave do carné que non
lembraba e díxome, ríndose un pouco, que o lese axiña que era un
libro que lle pedían moito.
No primeiro dos soños estabamos en
Crecente facendo cousas que daban bastante traballo de maquinaria
pesada (algo un pouco ilóxico) pero sacabamos todo adiante sen
problema, só cun par de discusións con meu pai por como se debía
facer. Non lle atopo moita explicación a este soño a non ser porque
andamos a poñer a horta ou, máis ben, anda meu pai a poñer a horta
porque eu só lle axudo cando é imprescindíbel xa que así tamén
se entretén e fai o pouco exercicio físico do que non escapa.
O segundo soño, e creo que tamén
outro que veu despois, teñen bastante sentido e vencello con algo
que me pasou hai un par de semanas e do que desfrutei moito:
Ribadavia e a comarca do Ulla. Aquí podería recrearme escribindo e
quero, especialmente, ser breve, e que os bos recordos do que pasamos
eses días sigan aí, onde deben estar os recordos.
O terceiro soño non me apetece
contalo. Estou envolto agora mesmo polo segundo e cun sorriso de
semellante tamaño é moi difícil manter a concentración.
No cuarto ía a unha biblioteca por ese
libro que dixen antes. Con el arrancaba para un quinto soño no que
había un híbrido de feira do viño e de tapas. Si, sei que non
pinta nada o libro aquí, pero a veces inventamos algo para facer un
fío na historia e os soños teñen moito de Macguffin de Hitchcock.
No quinto soño non estaba eu só,
estaba acompañado dela, que me facía de guía por unha pequena
cidade cunha fermosa zona medieval. Había unha feira cultural, con
postos de todo tipo en barracóns semellantes aos meiregos. Nun deles
é onde me atopo ao rapaz da biblioteca que ía con outros dous
amigos e me conta o da alta demanda dese libro mentres os outros se
rin moito. Logo atopámonos outra cuadrilla de amigos, dos que un
deles é un músico de nivel internacional, e que vén dereitiño a
preguntarme polo libro. Lembrábase de min de Compostela e
comenteille o que me parecía do pouco que lera esa mañá.
Pareceulle interesante e decidiu que debíamos tomar un café como
escusa para seguir a conversa. Gústame o café pero nunca excedo
porque me quita de durmir, e hoxe comprobei que até nos soños. Foi
darlle un traguiño ao café na terraza da cantina e espertar.
Póñolle un 80% de culpa ao café. O outro 20% teno o que me costa
falar de cousas que leo e me gustan.
Comentarios
Publicar un comentario