Grilo

Cando subía a pé para a casa hai un anaco cruceime, pasando o parque, cun sapo. Non brillaba moito, polo que parecía seco de todo, e era ben grande. Case o piso porque ía polo medio a medio do paseo pero librou. Parouse de golpe cando remataba a pedra e empezaba a herba, virou a cabeza cara onde estaba eu e miroume. Fixo un salto tan pesado, tan pequeno e con esa supremacía ao botarse á herba coa mirada de lado por enriba do ombreiro que me gustou moito. Fun pensando nesa escena polo menos dez metros até que me atopei con algo semellante a unha miñoca grande ou eiruga intermedia pero con pouco pelo dese que teñen. Estaba abrazada a unha herba tirada no chan e daquela non me preguntei se viva ou morta. Agora si. Non lle vexo moita lóxica á herba.

A noite estaba boa, levaba xa un cacho andado e o paseo estábame prestando até que escoitei os grilos. Xa sei o que diredes: “ti es fato, os grilos xa estaban aí cantando o que pasa é que non te fixaras”. Non o discuto. O son do canto do grilo ten unha lonxitude de onda similar á que teñen os oídos humanos polo que é moi complicado saber onde están, mais parecíame que moi cerca. Creo que tamén me pareceu que estaban cerca porque cando me sentían pasar calaban até que xa ía uns metros máis adiante e volvían outra vez ao seu. Polo menos só cantan e non critican, non como fan esas persoas sentadas nos bancos da praza que cando pasas por diante baixan a voz e cinco segundos despois xa tes un traxe a medida feito: “ai por favor que pelos ten; ai Jesús e esa barba; pa onde irá así con esas pintas; e de pequeno érache ben bueniño e mira agora”.

Dóeme algo a cabeza. Vou intentar que ao durmir me pase e que os soños aparezan rápido, que mañá ás sete volverá a saír o sol e hai que erguer o país. (Erguer o país gustáballe moito a un señor que viña á Flor. Pedía sempre “un brinde para erguer o país”. Bebía augardente branca, “do país”). Toma metonimia e oxímoro e case hipóstase. E pumba, pa cama.