22-05 Música e cóctel de moras

Arando con bois-Tino Grandío 1975 (óleo s/lenzo) 

Ten a serra unha capa de néboa moi fina deitada sobre ela que case deixa ver o que hai debaixo e da que asoman o par de curutos máis altos. O símil metafórico pareceume sinxelo e evidente: está saíndo o sol despois dunha noite de verán e eles están na cama tapados só por unha saba moi fina que tapa a metade dos seus corpos, véndoselles as cabezas por enriba dos ombreiros e os pés de metade da tibia para abaixo. A capa de néboa na serra, coma a saba na cama, finas, deixan entrever un pouco o que parece que hai debaixo delas. Un suxestivo perfil en “V” de pedras do periglacial no nacemento do río. Un abrazo desdeixado polas diferentes orientacións de cada un dos catro pés pero ao final cómodo pola inmobilidade absoluta do que hai baixo a saba. E debaixo da néboa.

Esta noite os soños fóronse comendo o un ao outro e só me lembro do último. Foi moi sinxelo facendo un xogo entre lembranzas do tempo infantil, adolescente, universitario e de agora. Era a rodaxe de varias escenas na praza do concello, diante a igrexa e detrás na do convento, dunha voda na época actual de persoas recoñecidas do ámbito cultural galego que decidiran que fose en Meira porque se coñeceran aquí nunha excursión do seu instituto privado por media Galiza para o recoñecemento, análise e estudo da obra do Císter. As lembranzas vinculadas aos tempo que dixen antes aparecían sobre todo nas propias personaxes máis que en escenas ou detalles. O único detalle como tal que lembro é un cóctel de moras, moi moi rico, que aparece seguramente motivado porque hai uns días falei cun amigo das enchentes de froitas que colliamos de nenos cando iamos apañalas ao lado do río.

Do resto do soño non me apetece contar moito máis. Podería dicir que quen poñía a música para os noivos era o pai dunha amiga coa que me teño botado as risas máis profundas e falado dos temas máis transcendentais na Liberty. Esa mítica discoteca Compostelá que pechou non hai moito, onde tocaron os N.H.U. e tamén o pai desa amiga e tamén con eles Tino Grandío. Volvo aquí un pouco en min. Non me apetece nada seguir escribindo isto e teño unha idea. A capa de néboa sobre a serra agora é moi mesta e só asoman, triunfais, os eólicos, pero fai moito dano mirar cara alí porque o sol xa se asoma con xeito. Café e, coma na serra, páxina en branco.