11-05: Ratos e cine

Estaba nun hotel/pensión e había ratos por todos os recunchos. Ratiños pequenos que roían todo o que atopaban no camiño e deixaban restos da desfeita alí por onde pasaban. Unha praga (si, en galego tamén temos praga con minúscula cando non é capital de Chequia). A xente estaba medio atemorizada e a min dábame un pouco de noxo e pena matalos e fíxoseme dura a escena pero non intentei rematar o soño. O que fixen foi ilo deixando un pouco de lado e inventando outro dun certame audiovisual híbrido de películas e documentais. Acábome de lembrar que onte acabei o café, baixei á compra e non o collín. É igual, que hoxe como xa me teño que vestir podo almorzar os cereais e baixar tomalo ao bar.

O soño do certame de cine co que escapei dos ratos non tiña moito aquel que se diga. Só había de especial unha mini-sala para grupos pequenos nun 3D moi elaborado no que incluso se movía o chan, retumbaban as paredes e por veces incluso desaparecían e todo parecía infinito producindo unha sensación de baleiro moi desacougante (non quería usar esta palabra, pero é unha palabra así moi galeguísima e que incluso aos editores lles gusta moito que apareza de cando en vez. Eu preferiría, coma Pessoa, usar desasosego. Encántame cando fala dun cociñeiro dun restaurante ao que vai sempre e acabo de darme conta que o meu uso da paréntese igual ten moito del: “A monotonia das vidas vulgares é, aparentemente, pavorosa. (...) Há quarenta anos que aquela figura de homem vive quase todo o dia numa cozinha; tem umas breves folgas; dorme relativamente poucas horas; vai de vez em quando à terra, de onde volta sem hesitação e sem pena; armazena lentamente dinheiro lento, que se não propõe gastar; adoeceria se tivesse que retirar-se da sua cozinha (definitivamente) para os campos que comprou na Galiza”).

No certame ese estreábase unha de Lois Patiño, que estivemos onte falando del, e non sei se o vería nalgún sitio hai pouco. Non me gustaba demasiado a especie de vídeo instalación que propoñía pero antes de dicirllo espertei.