30_05: queixos, viaxe e escrita

Gustoume soñar con unha cidade imaxinaria creada polo que máis me gustou de moitas outras. Iso fai un soño moi recreativo. Tamén me parece que foi moi dirixido, moi pensado, xa que vía o que quería ver: unha zona moderna moi coidada con edificacións xigantes de varios séculos rehabilitadas como hoteis de luxo; unha zona de mar aberta, co vento soprando onde ten que soprar, e recollida por zonas que parecían abrazos. unha zona vella envolvente, na que había unha feira con produtores locais na rúa e eu compraba moita carne e queixos (si, foi a miña cea de onte, e o tronchón, o morbier e o de Airas Moniz déronme moita sede e con esa sede e facendo esa hipercompra espertei). De feito agora róxenme as tripas e teño moita fame polo que vou ir almorzar en plan ben. Déixovos cun anaco que me encanta pensando en que esta fin de semana son as festas en Álvare e imos xuntarnos.

Era, ademais, o aniversario de alguén que cumpría anos. E, aínda por riba, había, en abundancia, todo tipo de bebidas alcólicas: dez, doce ou vinte e cinco botellas. Todo o que podía desexar un home que xa bebeu tanto coma min. É dicir, absolutamente de todo: desde cervexa en barril até cervexa en botella. E que máis? ─preguntarédesvos─ que máis había?
─Había ademais dous homiños e tres rapazas que, a cal máis, se estaban poñendo birollas de tanto beber. E moito alboroto, moita algarabía. E creo que nada máis.

Eu diluía Gingerale en Jameson. A medida que diluía, bebía e miraba a aquelas tres ía descubrindo nelas algo que me atraía. Non podía dicir exactamente que era o que estaba descubrindo nelas, polo que seguía diluíndo e bebendo. E canto máis descubría nelas aquel algo, máis frecuentemente diluía e bebía, co que cada vez se me facía máis claro...

Pero a acción de descubrir só a percibín como resposta nunha delas! Só nunha! Rubias pestanas máis longas có pelo das vosas cabezas! Inocentes ollos! Branquiñas coma o leite! Sortilexio! Ás de pomba!
─Entón ti es Xose? ─dixo inclinándose un pouco cara min á vez que abría e pechaba as súas pestanas...
─Claro, quen vou ser? (Cousa máis bonita, por que me coñecería?)
─Lin unha cousiña túa, sabes? Nunca pensei que se puideran acumular tantas estupideces en cincuenta páxinas. Iso supera a capacidade humana!
─Non me digas que iso supera a capacidade humana! ─díxenlle con ton de adulación, mesturando e bebendo─. Se queres podo aínda acumular máis! Farei un montón aínda máis grande!

Así foi como empezou todo. É dicir, así empezou o desfalecemento: tres horas sumido no abismo. Que foi o que bebín? De que falei? Tanto mesturei? Se cadra o abismo non aparecería se non mesturase. Pero ─sexa como for─ recobrei o coñecemento pasadas unhas tres horas. A situación na que me atopaba cando recobrei o sentido era a seguinte: estaba sentado nunha mesa e mesturaba e bebía.

Non había ninguén salvo nós os dous. Ela estaba ao meu lado e ríase de min. E pensei: é unha muller á que só os presentimentos lle apertaron até agora os peitos. É unha muller á que, antes ca min, ninguén lle tocou nin sequera o pulso.

Ela bebeu un vaso máis. Bebeu de pé, botando para atrás a cabeza igual ca unha pianista. Despois de beber expulsou co alento todo o que nela había de santo: expulsouno por completo. Dobrouse despois diante miña e empezou a facer movementos ondulatorios coa cintura. Facíao con tal plasticidade que non podía mirala sen estremecerme.

Como é natural, vós, desvergonzados, preguntarédesme: “Logo que, Xosiño, ela...?” E eu que vou contestar... “Vaia pois... si... ela... e eu....”.
O caso é que eu estaba tan cargado que non puiden nin abrazala, nin sequera lle din tocado. Ela riuse. Logo achegóuseme ao lado, sentóuseme no colo e, como era perfecta e a perfección non ten límites, bebeu dun grolo o meu Jameson con Gingerale.

*Exercicio de escrita automática en relido.