Teño
un animal curioso, metade gatiño, metade año. É unha herdanza de
meu pai. Sendo meu desenvolveuse de todo; antes era máis año que gato. Agora é metade e metade. Do gato ten a cabeza e as uñas, do
cordeiro o tamaño e a forma; de ambos ten os ollos, que son rañosos
e brillantes, a pel suave e axustada ao corpo, os movementos á par
saltaricos e furtivos. Deitado ao sol, no oco da ventá, faise un
novelo e roña cariñoso; no prado corre coma un tolo e ninguén o
colle. Foxe dos gatos e quere atacar os años. Nas noites de lúa o
seu paseo favorito é o canlón do tellado. Non sabe miañar e os
ratos danlle noxo. Horas e horas pasa diante do galiñeiro, pero
nunca cometeu un asasinato.
Aliméntoo
con leite, é o que mellor lle senta. A grandes tragos sorbe o leite
entre os seus dentes de animal de presa. Naturalmente é un gran
espectáculo para os nenos. A hora de visita é os domingos pola
mañá. Séntome co animal no colo e rodéanme todos os nenos da
veciñanza.
Xorden
entón as máis extraordinarias preguntas, que non pode contestar
ningún ser humano: Por que hai só un animal así, por que son eu o
posuidor e non outro, se antes houbo un animal semellante e que vai
pasar despois da súa morte, se non se sinte só, por que non ten
fillos, como se chama... etc.
Non
paso o traballo de contestar: limítome a exhibir a miña propiedade
sen maiores explicacións. A veces veñen as crianzas e traen gatos; unha
vez chegaron a traer dous años. Contra as súas esperanzas non se
produciron escenas de recoñecemento. Os animais miráronse con
mansedume desde os seus ollos de animais e aceptáronse mutuamente
coma un feito divino.
Nos
meus xeonllos o animal ignora o temor e o impulso de perseguir.
Acurrunchado contra min é como se sinte mellor. Apégase á familia
que o criou. Esa fidelidade non é extraordinaria: é o instinto puro
dun animal que, aínda que ten na terra innumerables lazos políticos,
non ten un só consanguíneo, e para el é sagrado o apoio que atopou
en nós.
A
veces teño que rirme cando resolla ao meu redor, enreda entre as
miñas pernas e non quere apartarse de min. Coma se non lle chegase
con ser gato e año tamén quere ser can. Unha vez ─iso pásalle a
calquera─ eu non vía o xeito de saír das dificultades económicas,
xa estaba por acabar con todo. Con esa idea arrolábame no sofá do
meu cuarto, co animal no colo; ocorréuseme baixar os ollos e vin
bágoas que goteaban polos seus grandes bigotes. Eran súas ou miñas?
Ten ese gato de alma de año o orgullo dun home? Non herdei nada de
meu pai, pero vale a pena coidar este legado.
Ten
a inquedanza dos dous, a do gato e a do año, aínda que son moi
distintas. Por iso se lle queda pequeno o espello. A veces salta ao
sofá, apoia as patas dianteiras contra o meu ombreiro e arrímame o
fociño á orella. É coma se me falase, e de feito volve a cabeza e
mírame diferente para observar o efecto da súa comunicación. Para
compracelo, fago coma se o entendese e movo a cabeza. Salta entón ao
chan e brinca ao redor.
Se
cadra o coitelo do carniceiro fose a redención para este animal,
pero el é unha herdanza e debo negarlle iso. Por iso deberá agardar
até que se lle acabe o alento, aínda que a veces me mira con
razoables ollos humanos, que me instigan ao acto razoable.
Comentarios
Publicar un comentario