18-05 Xuntanza no claustro reconstruído do mosteiro de Meira

Hai un tipo de soños que teñen como misión espertarnos para que fagamos algo que o corpo nos require. Se temos frío pois soñamos que quedamos perdidos nunha montaña nevada e espertamos para taparnos ou se asomas un pé por fóra das mantas soñas que metiches o pé nunha charca e gárdalo. Hai tempo tiven un soño deste tipo bastante desacougante: estabamos nun adestramento un día de sol que aquelo queimaba, todos sen camiseta e co pelo goteando suor de sabor salgado (é unha das primeiras veces que me dou conta de escribir salgado sen “S” maiúscula, e púxeno por facer a gracia porque a suor todos sabemos que sabe a salgado). Mirabámonos os uns aos outros con caras de sufrimento, suplicando a clemencia do adestrador para que dixese dunha vez que rematara o adestramento e arrancar para a banda a pelexarnos polas garrafas da auga para ver quen bebía primeiro. Tardou un pouquiño en berrar o “acabouse por hoxe, moi ben rapaces!” e saímos todos largados para a banda polas garrafas da auga pero estaban baleiras. Entón saímos correndo cara os vestiarios para enchelas ou beber xa da billa directamente pero tampouco saía auga. Foi unha desesperación absoluta que esixiu espertar e erguerse a beber unha boa dose do líquido da vida (odio esa expresión para a auga).

No soño de hoxe ─nun deles─, estábase celebrando unha festa realmente fermosa nun dos claustros do mosteiro de Meira que se reconstruíra de materiais que simulaban os empregados na época na que se ergueu a principal insignia lucense do Císter daquela. Era un día de verán espléndido, de ceo aberto e sol imposto sobre a terra polo menos até que a noite pedise a súa quenda. A reprodución do claustro quedara moi ben. A min gustábame. Non lle faltaba detalle e, ademais, contaba cun atrezzo propio dunha celebración que indicaba que ía acontecer unha xuntanza de celebración monacal. Fixeime na mesa e si, estaba todo preparado para un gran banquete: ulía a pan quente, a cousas da horta con ese cheirume a verde tan xenial de acabado de arrancar, a queixo forte das mamás cabras e a carne dos seus cabritos... (daquela matar crías para degustar era un pracer reservado a padais podentes─pracer de padais podentes.... como para dicir coa boca chea cuspindo a comida medio mastigada...). Había un olor que o envolvía todo, sutil, amargo no punto xusto, pero que saía e entraba pedindo que seguises respirando a fondo para collelo enteiro. Se agora digo que ese olor proviña dos cereais medio podrecidos que os monxes plantaban nas terras húmidas da Veiga da Horta rompo con toda a poesía da frase anterior, pero crédeme que esa orde monástica sabía o que facer con eses graos que podrecían e comezaban a fermentar: polo viño ían a Vilachá pero a cervexa facíana aquí. A experiencia e técnicas aprendidas en centroeuropa facían que esa cervexa fose un pracer para os sentidos. Desexei con toda a alma probar a cervexa que se fixera segundo a receita do Císter pero quedáralles ao sol e estaba quente. Iso deume moita sede e espertei.

-Hoxe por sede, pero por que será que xa soñei dúas veces con cervexas artesás meiregas nun mes?