29_05: Café e tostas de aguacate

Hoxe volvín a ter un soño fiado que ocupou a noite enteira. Foi moi bonito porque tiña reencontros con xente á que boto de menos (incluso unha amiga viña con unha irmá xemelga que non coñecía). Coma case todo empezaba con unha festa, un concerto dentro dun festival nunha praza pequena semellante á da Soidade. O grupo era moi bo: rock dos 70 e un punto de humor entre canción e canción. O seguinte concerto era nunhas antigas cortes das vacas de teito moi alto, restauradas de xeito discreto pero moi acolledor. Acabábamos bastante cansos dos concertos e íamos para o hotel no que nos atopabamos con moita outra xente que tamén andaba polo festival. Como éramos moitos na panda os do hotel recolocábannos noutras habitacións para así estarmos o máximo posible todos xuntos na mesma planta. Acabo de morderme os beizos e fixen algo de ferida.

Ao día seguinte, noutra parte do festival diferenciada da zona de concertos, desenvolvíanse pola mañá e pola tarde diversas probas de tipo skate, bicicross ou escalada e a xente ía amoreándose cara esa zona. De camiño alí eu sempre me atopaba con un paisano que tiña un quiosco. Parabamos a falar un anaco, collíalle bonos de bebida e comida para o festival e el sempre me daba algún de máis. Cada X euros que collías víñache unha participación para un sorteo que agasallaba a quen lle tocase cun aloxamento nunha casa rural. Tocoulle a un amigo e quedamos uns días máis alí. Fomos xantar unhas hamburguesas e atopámonos con outra panda de Meira. Un dos amigos participaba na proba de cross de pola tarde e quedamos en ilo a ver. Non me gustaban as partes da carreira máis espectaculares a onde ía todo o mundo, de grandes saltos e moita velocidade, eu prefería ver as zonas máis entre arboredo que esixían derrapes, técnica e equilibrio. Así, ademais, tamén me poñía á sombra dun sol que ás 5 da tarde queimaba o lombo e a cabeza. O amigo saía de terceiro e case non chego a tempo de verlle a primeira baixada. Pareceume que baixaba moi tenso. Se cadra serio de máis ao saber que ía ter á noiva e a 20 veciños véndoo. Xusto á altura da carreira á que estaba eu, saltou sobre un toco de madeira que estaba atravesado no medio coa mala sorte de que a caída do salto foi sobre unha pedra asomada, polo que a roda de atrás rebotou coma unha pelota de goma e a bici saltou por enriba do meu amigo mentres el caía a roulón entre as pedras e árbores. Aí vinlle a cara desfeita, ensanguentada, coa roupa rebentada e un brazo e unha perna fóra de si. Decidín que o soño había que rebobinalo e volvín ao momento no que se tomaba a saída da carreira, pero en vez de irme á zona de sombra entre árbores funme co resto do grupo cara as zonas máis rápidas. Pasei moita calor e suei moito, incluso o sol me deu algo de dor de cabeza, pero o noso amigo gañou e fómolo celebrar con unhas cervexas e carne á brasa.

Voume facer un café e unhas tostas con aguacate.