09-05: dron

Esta noite o último soño borrou os primeiros. De novo foi un soño que unificou varios deles. Realmente non sei para que o escribo porque ten moi pouquiño de relevante, e realmente tampouco non sei por que escribín os anteriores. O evitar que se cumpran non me parece razón convincente porque os houbo moi bos.

Basicamente, en Meira facíase unha macro-feira da que non me lembro cal era o seu principal atractivo que unificaba todo, pero na que había postos, por exemplo, de “drons” e artefactos tecnolóxicos do estilo aplicados ao rural (iso supoño que vén porque hai pouco lin algunha noticia e reportaxe sobre o que están a facer en Rozas) ou de elementos de seguridade e transporte de obxectos en zonas de monte para vehículos 4x4.

Esta feira era desmesurada e ocupaba Meira enteira. Tiña como tres ou catro zonas para postos. Nos prados da beira do río nas Barreiras había roupa deportiva, roupa técnica, laboral. No campo de fútbol estaba o dos “drons”, que xuntaba moita xente nova e cadaquén expoñía os sus inventos e a súa utilidade: un para medir fincas e que lle facía o percorrido ao tractor para ensilar o millo, outro aplicado á rotación dos cultivos na terras de labrado, un que investigaba, detectaba e reducía os efectos das pragas, etc. En relación con este había outro na ex-carballeira de Figueroa que se baseaba na aplicación desta tecnoloxía a través dos animais, tanto nos produtores como nos de compañía. Aí atopeime cun rapaz, vello coñecido meu de Carballido da Fonsagrada, creo, que lle estaba contando a un paisano que chegara algo tarde porque había nada que fora pai e déralle un pouco a lata o cativo esa mañá. Tamén lle contou que por iso, para chegar a tempo á feira, tivo que dar moita brasa no coche e que o pillou o radar case a 200 km/h nun tramo de 100 km/h co que nun tempo seguramente non conduciría moito e quedaría máis na casa coa crianza. Pregunteille que coche tiña e baixei cara a vila.

As prazas e rúas do centro estaban practicamente colapsadas de xente pero había fluidez no ir e vir, coma nesas primeiras horas da mañá da feira quincenal e non como nas de despois da 1 do mediodía nas que a xente vai a “mirar se aparece algo” e non a mercar. Vin de lonxe desde o outro lado da praza a unha amiga formada academicamente no xornalismo que levaba un peto branco e vermello. Imaxineime que estaría nalgunha campaña da Cruz Vermella, pero cando me acheguei de camiño a tomar un café no Xeira vin que o que facía era repartir La Voz de Galicia, que traía un especial sobre a feira. Collinlle un exemplar mentres me saudou cun sorriso patrocinado por Santiago Rey Fernández-Latorre e funme para a barra pequena das banquetas. Abrino pola antepenúltima páxina para ver o problema do xadrez e pensei nun café expreso ben cargado. Preguntáronme que tomaba. Mirei o móbil e vin que xa eran as doce e media. “Unha milnove, Re, graciñas”. Espertei.