Esta noite o último soño borrou os
primeiros. De novo foi un soño que unificou varios deles. Realmente
non sei para que o escribo porque ten moi pouquiño de relevante, e
realmente tampouco non sei por que escribín os anteriores. O evitar
que se cumpran non me parece razón convincente porque os houbo moi
bos.
Basicamente, en Meira facíase unha
macro-feira da que non me lembro cal era o seu principal atractivo
que unificaba todo, pero na que había postos, por exemplo, de
“drons” e artefactos tecnolóxicos do estilo aplicados ao rural
(iso supoño que vén porque hai pouco lin algunha noticia e
reportaxe sobre o que están a facer en Rozas) ou de elementos de
seguridade e transporte de obxectos en zonas de monte para vehículos
4x4.
Esta feira era desmesurada e ocupaba
Meira enteira. Tiña como tres ou catro zonas para postos. Nos prados
da beira do río nas Barreiras había roupa deportiva, roupa técnica,
laboral. No campo de fútbol estaba o dos “drons”, que xuntaba
moita xente nova e cadaquén expoñía os sus inventos e a súa
utilidade: un para medir fincas e que lle facía o percorrido ao
tractor para ensilar o millo, outro aplicado á rotación dos
cultivos na terras de labrado, un que investigaba, detectaba e
reducía os efectos das pragas, etc. En relación con este había
outro na ex-carballeira de Figueroa que se baseaba na aplicación
desta tecnoloxía a través dos animais, tanto nos produtores como
nos de compañía. Aí atopeime cun rapaz, vello coñecido meu de
Carballido da Fonsagrada, creo, que lle estaba contando a un paisano
que chegara algo tarde porque había nada que fora pai e déralle
un pouco a lata o cativo esa mañá. Tamén lle contou que por iso,
para chegar a tempo á feira, tivo que dar moita brasa no coche e que
o pillou o radar case a 200 km/h nun tramo de 100 km/h co que nun
tempo seguramente non conduciría moito e quedaría máis na casa coa
crianza. Pregunteille que coche tiña e baixei cara a vila.
As prazas e rúas do centro estaban
practicamente colapsadas de xente pero había fluidez no ir e vir,
coma nesas primeiras horas da mañá da feira quincenal e non como
nas de despois da 1 do mediodía nas que a xente vai a “mirar se
aparece algo” e non a mercar. Vin de lonxe desde o outro lado da
praza a unha amiga formada academicamente no xornalismo que levaba un
peto branco e vermello. Imaxineime que estaría nalgunha campaña da
Cruz Vermella, pero cando me acheguei de camiño a tomar un café no
Xeira vin que o que facía era repartir La Voz de Galicia, que traía
un especial sobre a feira. Collinlle un exemplar mentres me saudou
cun sorriso patrocinado por Santiago Rey Fernández-Latorre e funme
para a barra pequena das banquetas. Abrino pola antepenúltima páxina
para ver o problema do xadrez e pensei nun café expreso ben cargado.
Preguntáronme que tomaba. Mirei o móbil e vin que xa eran as doce e
media. “Unha milnove, Re, graciñas”. Espertei.
Comentarios
Publicar un comentario