Non coñezo moito
máis de Chicago cá masa de Pizza Móvil e, non obstante, teño a sensación de
estar vivindo un período similar aos anos 20 nesa cidade. Un libriño de
agasallo polo meu aniversario introduciume nunha literatura negra coa que
sempre fun tendo aventuras aínda que nunca me chegou a namorar. Conta a
historia do anarquista parisino Jules Bonnot, coñecido por ser o primeiro en
usar coches para cometer asaltos e atracos e traballar un tempo como chófer de
Conan Doyle. Ben, correcta, sen artificios. Pero levoume a trazar unha liña con
similitudes máis que evidentes sobre Billy O neno que tan deliciosamente
escribiu Walter Noble Burns, efectivamente o mesmo xornalista que fixo se cadra
a mellor crónica deses sórdidos anos da Lei Seca na cidade do motor, de Jake
Lingle e de Al Capone.
Noble Burns
escribiu no 1932 (cando aínda os ramalazos desa época negra coleaban) que nos
anos da Lei Seca en Chicago os millonarios e poderosos compartían mesa con
asasinos, e que as damas da sociedade cruzaban as súas miradas coas rameiras
sorprendidas de encontrar tan pouca diferenza entre elas. O fiscal do Estado, o
xefe de policía, os banqueiros, Enrico Caruso, o alcalde… Colosimo xuntara
política e crime nunha mesma ensalada.
Agora Lugo parece o
epicentro dunha rede á que lle falta un suceso lutuoso para ser motivo dunha
crónica ao máis puro estilo Noble Burns e que, por suposto, o encargado de
escribila sería Miguel Olarte. Redes de intereses que xuntan empresarios con
políticos, policías, familias, xuíces e fiscais.
Polo menos en Lugo
aínda se pode beber.
Comentarios
Publicar un comentario