Hai dúas semanas no
Jazz&Beer puxémonos deberes despois de chegar a unha conclusión (que foi
pena que fose nosa, e non de Darío Villanueva): Ánxel Fole sería Nóbel de non
ser galego. Foi unha conclusión que levou unhas cantas voltas, unhas cantas
análises, unha escapada á casa para traer a edición comentada que fixo con
esmero Claudio Rodríguez Fer, vernos metidos nas 10 da noite aínda abrazados
estruturalmente até que houbo que acudir aos franceses, sempre eles, e mirar
desde o prisma do Grado cero da escritura
de Barthes a perfección, pureza e autenticidade do relato en Fole. Non nos
cremos Bloom porque sabemos que o canon está errado. É Fole menos ca Alice
Munro?
A min de deberes
tocáronme Sherwood Anderson e Bruce Chatwin, un americano do centro norte, de
Ohio, co impresionante libro de contos Winesbourg,
Ohio, pura gozada, o outro inglés de Sheffield, fabulador de historias e
home viaxado, un Cunqueiro que á historia lle amecía outra metade e media.
Eu de deberes puxen esta vez cousas da casa. A un castigueino cunha das novelas máis importantes da
literatura universal do século XX, A
esmorga, da que pouco máis teño que dicir dela que este ano se está a facer
a película desde aquí, dirixida por Ignacio Vilar e da que espero moito, e de
que de haberse traducido en tempo a inglés estaríamos falando dun libro a
estudar en occidente do mesmo xeito que estudamos a outros dominadores da trama
coma Joyce.
A outro pensaba
castigalo cun libriño que me desbrozou a cabeza de delicioso que foi cando tiña
apenas consciencia literaria e que me prestaron en manuscrito, De sonos e derribos, publicado en
Galaxia como Memoria de derribos, do
meu querido Miguel Anxo Murado, que desfai un Lugo do alcalde López
Wittgenstein. Cal foi o motivo de que quixese facer isto? Seguramente as catro VollDamms que ían fixeron cruzarse algún cabo na cabeza e si, o Wittgenstein do
que había uns momentos falaramos da súa mochila e da histórica grúa que leva
décadas en Campo Castelo puxeron fácil a asociación.
Ao final decidinme
por Ruído, relatos de guerra, se
cadra un dos libros de relatos de escritores galegos actuais que me ten máis miolo,
máis de todo, e que recordo cun cariño especial cando quen o escribiu llo deu a
un neno de 11 anos que estaba sentado a ler nun curruncho do bar da Flor,
sentado sobre un Progreso dobrado para apoiar o cu enriba dunha caixa de cervexas.
Ese neno hoxe
escribe isto e mañá terá nova cita para ver como resultaron os deberes. Mañá
toca cine, a ver tamén que me mandan para a casa.
Comentarios
Publicar un comentario