Arrebolar a fantasía ao ceo

Esta noite espertei bastante cedo, coma de costume, pero foi no medio dun soño e erguinme dese xeito que pode parecer somnámbulo, pero que non o é porque non é na fase que lle correspondería. Si podería ser unha especie de ensoñación, se me permitides a palabra.

Sentía certa tensión porque ía participar nunha carreira. Poucas veces sentín tensión nesas cousas na vida real, simplemente corría porque me gustaba e contra o único que competía era contra min mesmo. Esta carreira semellaba como un tríatlon, e eu son do peor en bicicleta e do peorcísimo nadando, pero era especial porque as bicicletas eran antigas e o treito da competición era urbano antigo, de chao de pedra. Só estabamos seis para competir porque había só seis bicis, entón eu estiven un bo anaco mirando cal delas parecía a mellor para tentar collela antes có resto. Meu pai estaba comigo e recomendábame cal coller porque el de bicis controla moito ao andar con elas nos seus anos emigrados por Europa, e Suíza, adiante. Unha vez que decidín a estratexia fun para un bar tomar algo. Hidratarme, vaia. Nese bar traballaba un amigo meu, que tamén ten un bar en Compostela, e ofreceume xantar algo porque ían xantar os que traballaban alí. Era xa pola tardiña pero dixo que tiveran moito choio cun vermú, unha festa e un xantar dun grupo grande que aínda estaban, de feito, no comedor con música e bailando. O bar era unha cousa semellante ao Cabalo Branco, moi estreito na parte da barra e con unha parte de abaixo, que neste caso non era cara abaixo senón cara atrás, e era moi ampla. Polo perfil de xente que andaba por alí tíñalle un aire á Gentalha. Asomeime para ver a festa e vin a moitos coñecidos e coñecidas, todos vestidos con indumentarias da época sueva, coas melenas ao aire, bebían, bailaban, brindaban con tenrura, cantaban cancións exóticas e desde o corazón ebrio arrebolaban as súas fantasías ao ceo. Sempre fun un defensor de arrebolar as fantasías ao ceo, perdoade.

O soño avanzaba pero eu non quería saír de alí. Subín un momento e o meu amigo pediume, antes de sentarse a xantar, se podería facerlle o favor de irlle cobrar ao grupo no seu nome. Explicoume que a rapaza encargada de facer as contas da panda aquela era unha ex-moza súa e a cousa quedara algo tensa. Isto chocoume moito, porque tanto el como ela son dúas persoas encantadoras e queridas a partes iguais, das que sempre levan un sorriso na boca para dárnolo a todo o resto. Deume o tícket e alá fun a cobrar. Era moito diñeiro pero non me fixei nos conceptos porque non quería que me visen coa mirada sobre o papel. A encargada das contas era verdadeiramente guapa e, aínda que como vestía nese estilo suevo non me gustaba nada, tiña o pelo tinguido punk e a combinación resultaba atractiva. Perdinme un bo cacho nos seus ollos azuis. Pasamos a ver as contas e parecíalle moi caro, eran un colectivo con non moito diñeiro. Sobre todo estaba desaforado o prezo do agasallo para a persoa pola que celebraban aquilo: un reloxo de 1.080 euros. Si, lémbrome do prezo porque mo sinalou no tícket. Asumiríano e eu marchei un pouco desconcertado.

Cando subía polas escaleiras cara o bar vin a uns amigos de Meira. O seu fillo viña de correr a carreira infantil e ían merendar algo. Xa antes de falar máis nada sacaron diñeiro para pagar e convidarme a algo, pero eu non tiña moitas ganas xa de nada. Mirei cara fóra e vin a porta trancada de todo por moreas de caixas de bebidas xa que andaban os repartidores traendo a mercancía. Como aínda me quedaba tempo decidín tomar un café con eles. Esta parte sei porque a soñei. Onte cruceime con eles e hai uns días estiven tomando algo con eles. Chorei, como estou chorando agora, cando me dicían “Xosiño, ti non pintas nada aquí. Isto éche pequeno”. Á xente que me viu chorar aquel día, na realidade, díxenlles que era porque me emocionara, había tempo que non nos víamos (certo) e recobráramos unha amizade que parecía extinguida. Lembreime daquel profesor na facultade que me soltara algo así. Dixérame que me marchara, que me fora, e que despois escribira.

O soño comezou a poñerse borroso, funme a recordos con esa parella de amigos. Entón lembrei cando me viñeran ver a primeira vez que estiven no Hospital, con 20 anos, e o libro que me regalaran. Erguinme axitado para mirar no estante onde tiña ese libro. Collino na man e espertei.