Esta noite espertei bastante cedo, coma
de costume, pero foi no medio dun soño e erguinme dese xeito que
pode parecer somnámbulo, pero que non o é porque non é na fase que
lle correspondería. Si podería ser unha especie de ensoñación, se
me permitides a palabra.
Sentía certa tensión porque ía
participar nunha carreira. Poucas veces sentín tensión nesas cousas
na vida real, simplemente corría porque me gustaba e contra o único
que competía era contra min mesmo. Esta carreira semellaba como un
tríatlon, e eu son do peor en bicicleta e do peorcísimo nadando,
pero era especial porque as bicicletas eran antigas e o treito da
competición era urbano antigo, de chao de pedra. Só estabamos seis
para competir porque había só seis bicis, entón eu estiven un bo
anaco mirando cal delas parecía a mellor para tentar collela antes
có resto. Meu pai estaba comigo e recomendábame cal coller porque
el de bicis controla moito ao andar con elas nos seus anos emigrados
por Europa, e Suíza, adiante. Unha vez que decidín a estratexia fun
para un bar tomar algo. Hidratarme, vaia. Nese bar traballaba un
amigo meu, que tamén ten un bar en Compostela, e ofreceume xantar
algo porque ían xantar os que traballaban alí. Era xa pola tardiña
pero dixo que tiveran moito choio cun vermú, unha festa e un xantar
dun grupo grande que aínda estaban, de feito, no comedor con música
e bailando. O bar era unha cousa semellante ao Cabalo Branco, moi
estreito na parte da barra e con unha parte de abaixo, que neste caso
non era cara abaixo senón cara atrás, e era moi ampla. Polo perfil
de xente que andaba por alí tíñalle un aire á Gentalha. Asomeime
para ver a festa e vin a moitos coñecidos e coñecidas, todos
vestidos con indumentarias da época sueva, coas melenas ao aire,
bebían, bailaban, brindaban con tenrura, cantaban cancións exóticas
e desde o corazón ebrio arrebolaban as súas fantasías ao ceo.
Sempre fun un defensor de arrebolar as fantasías ao ceo, perdoade.
O soño avanzaba pero eu non quería
saír de alí. Subín un momento e o meu amigo pediume, antes de
sentarse a xantar, se podería facerlle o favor de irlle cobrar ao
grupo no seu nome. Explicoume que a rapaza encargada de facer as
contas da panda aquela era unha ex-moza súa e a cousa quedara algo
tensa. Isto chocoume moito, porque tanto el como ela son dúas
persoas encantadoras e queridas a partes iguais, das que sempre levan
un sorriso na boca para dárnolo a todo o resto. Deume o tícket e
alá fun a cobrar. Era moito diñeiro pero non me fixei nos conceptos
porque non quería que me visen coa mirada sobre o papel. A encargada
das contas era verdadeiramente guapa e, aínda que como vestía nese
estilo suevo non me gustaba nada, tiña o pelo tinguido punk e a
combinación resultaba atractiva. Perdinme un bo cacho nos seus ollos
azuis. Pasamos a ver as contas e parecíalle moi caro, eran un
colectivo con non moito diñeiro. Sobre todo estaba desaforado o
prezo do agasallo para a persoa pola que celebraban aquilo: un reloxo
de 1.080 euros. Si, lémbrome do prezo porque mo sinalou no tícket.
Asumiríano e eu marchei un pouco desconcertado.
Cando subía polas escaleiras cara o
bar vin a uns amigos de Meira. O seu fillo viña de correr a carreira
infantil e ían merendar algo. Xa antes de falar máis nada sacaron
diñeiro para pagar e convidarme a algo, pero eu non tiña moitas
ganas xa de nada. Mirei cara fóra e vin a porta trancada de todo por
moreas de caixas de bebidas xa que andaban os repartidores traendo a
mercancía. Como aínda me quedaba tempo decidín tomar un café con
eles. Esta parte sei porque a soñei. Onte cruceime con eles e hai
uns días estiven tomando algo con eles. Chorei, como estou chorando
agora, cando me dicían “Xosiño, ti non pintas nada aquí. Isto
éche pequeno”. Á xente que me viu chorar aquel día, na
realidade, díxenlles que era porque me emocionara, había tempo que
non nos víamos (certo) e recobráramos unha amizade que parecía
extinguida. Lembreime daquel profesor na facultade que me soltara
algo así. Dixérame que me marchara, que me fora, e que despois
escribira.
O soño comezou a poñerse borroso,
funme a recordos con esa parella de amigos. Entón lembrei cando me
viñeran ver a primeira vez que estiven no Hospital, con 20 anos, e o
libro que me regalaran. Erguinme axitado para mirar no estante onde
tiña ese libro. Collino na man e espertei.
Comentarios
Publicar un comentario