Confeitura no aeroporto

Esta noite, entendo que polas ganas que tiña de coller un avión que me levase de novo por aí, soñei con iso. O estraño era que viña meu pai comigo e incluso me guiaba. Cando espertei pensei bastante nisto, en facer unha viaxe con meu pai polos sitios nos que estivo, ir a onde miña nai e el se coñeceron. Non é nada novo, xa o teño pensado e fareino, pero é a primeira vez que pensei en facelo indo os dous xuntos.

O aeroporto era moi mal feito pero tiña de todo. Xusto cando embarcamos avísannos de que teñen que facer un cambio urxente dunha peza dese avión e que resulta máis rápido cambiala que mudarnos a todos de avión, polo que piden se alguén se ofrece para axudar a empuxar a peza desde o almacén de onde hai que traela. Alí saímos varias persoas do avión e atópome con algún excompañeiro de traballo. Conseguimos axudar a facer a montaxe e volvemos para embarcar de novo. Nese momento eu despisteime porque todo o aeroporto eran escaleiras mecánicas moi altas, de até 6 alturas, e ían a moita velocidade, co que non era fácil coller as que che correspondían. Unha vez que cheguei á altura que me tocaba empecei a correr e tiven que pasar polo medio dunha gran tenda de froitas. Non era algo estraño, xa que en cada altura do aeroporto había xigantescas tendas nas que si ou si tiñas que pasar polo medio e cada tenda era dun produto específico. Nese atallo pola tenda de froitas polo que eu pasaba correndo vin como a unha das dependentas lle caía un melón branco, do que eu non daba apartado, dándolle unha forte patada. Quedou medio mazado, entón deume vergoña e collino para levalo e fun pagalo. Na caixa, un rapaz moi simpático díxome que non me sentise obrigado, pero que era un melón moi bo e que se quería desfrutalo como se debía que era mellor que me levase unha confeitura especial dos que tiñan variedade. Escollín o de froitos do bosque. Cando fun pagar leveime a sorpresa de que eran 3 euros do melón e 21 do botiño de confeitura. A miña reacción foi dicir que me acababa de dar conta de que non levaba cartos, que me quedara a carteira no avión porque baixáramos correndo varios pasaxeiros a axudar con un problema nunha peza do avión. Pola cara do dependente parecía non resultar moi crible o meu argumento, polo que o solucionei espertando.

Despois fiei varios soños dos que de dous polo menos non me lembro, pero si que me lembro doutros dous deles e que vou poñer moi breves porque non me apetece desenvolvelos porque, polo menos un deles, teñen detrás unha carga de lembranzas e filosofía moi grandes.

Este que digo que é moi forte é está baseado nunha carreira que, basicamente, consiste en atravesar unha cidade a través de diferentes probas. As probas comezan con cousas de correr, saber por onde ir, recoller sinais, pero van pasando a ter que ir escorréndose por un sumidoiro, subir case escalando un edificio... Chegábase a un punto de controlo no que avaliaban eses resultados nas probas e logo analizábanche o corpo, facíanche preguntas concretas sobre que viras na cidade e iso tamén puntuaba ao final. Nesa carreira os que competiamos eramos amigos, xente que nos queremos moi ben, había moito detrás. En cine ou literatura é moi complicado describir e mostrar ese tipo de cousas, algo que non está á miña altura, polo que queda no aire.

O último dos soños foi acompañando á miña xefa en varios locais e espazos onde fixemos ou se estaban a facer traballos de deseño e integración no espazo. Ao ir pola rúa, como ela era unha persoa moi querida, todo o mundo a ía felicitando e dándolle as grazas xa que foi das persoas pioneiras en promover a accesibilidade total para todxs.