Incongruencia

Onte foi un día completo. Erguinme cedo, lin, cociñei, baixei á feira cos amigos, fun ver o fútbol á Lomba, fomos xogar ao pádel e durmín despois de escribir un pouco. Despois diso os soños foron bastante sinxelos e metaforicamente entendibles á perfección.

O primeiro foi moi longo e semi-espertei sobre as 5 da mañá querendo lembralo todo. Intenteino, pero só conseguín lembrar o miolo, o cerne, o argumento central (isto é imitando a meu pai, e quen o coñecedes teredes que darme a razón, que sempre, sempre, pon como mínimo tres sinónimos para un exemplo que está contando: [“en Suíza xuntabámonos todos os galegos polo menos un día á semana e viámonos, apoiabámonos, axudabámonos os uns aos outros”]. Ben, este argumento central era levar a cabo un proxecto global de divulgación do achado e recuperación dun importante conxunto arquitectónico vinculado a unha familia da última época romana da cidade (non era ningunha cidade concreta). Era un proxecto de enorme repercusión polo que as administracións e a empresa encargada de realizar a recuperación sacaban a concurso este apartado de divulgación do proxecto, no que eu me metín a fondo. Fixen un briefing ben asentado, breve, como me gustan a min as cousas, pero firme e sen deixar nada no aire. Non me pareceu espectacular pero cumpría moi sobrado. A partir de aí desenvolvín a xeira de ideas para a posta en valor do conxunto arquitectónico segundo me ían xurdindo, gastando toda a enerxía e o tempo que precisaba, e plasmeino en papel coa axuda inestimábel (mentira, si que lla estimei moitísimo) dunha amiga que controla moito disto. A quen tiña que valorar o proxecto esta grande tirada de follas pareceulle ben e chamáronme para irllo presentar in situ. Nestes días non confío excesivamente nas miñas posibilidades, pero nos soños pódese todo. Preparei unhas impresións a gran formato para guialos con iso na man sobre o conxunto, e mentres lles ía ensinando isto fervíanme na cabeza diferentes ideas de xogos, atrezzo e indicacións para o público infantil, actividades para público maior, xornadas para investigadores e, así, espertei.

O segundo soño era da variedade de soños catalogados como “incongruencia”. Non sei se existe algo así, ou se existía, pero desde hoxe quedan definidos. Moi relacionado co primeiro soño, neste segundo atopábame nun piso xigante duns familiares que non viven aquí pero que sei que len isto porque teño 3 lecturas por publicación que proceden dese país daquel continente (sempre fiándonos de Google). Aproveitando os días que me quedaba con eles, comentáronme que querían darlle unha volta á sala que tiñan para xuntarse coa xente (mandarme decorar a min que son a persoa con menos gusto que existe? Oh si, soños) coa idea de que deixase ás claras a orixe familiar e eu pensei nun futbolín. Despois de pensar no futbolín pensei nunha maseira dos cochos e nunha hucha de gardar o cereal. As ideas parecéronlle ben. Convidáronme a quedarme outra semana máis con eles se lle daba xeito a esas ideas. Baleiraron a sala e o soño acabou aí: eu no medio da sala, a sala baleira e a cabeza chea.