A ti

Quenquera que sexas, sospeito con temor que camiñas polos carreiros dos soños,

temo que estas realidades ilusorias se desvanezan baixo os teus pés e entre as túas mans;

Desde agora, as túas faccións, alegrías, linguaxe, casa, negocio, modais, problemas, tolemias, traxe, crimes, sepáranse de ti,

A túa Alma e o teu Corpo aparecen diante miña,

Apártanse dos nosos negocios ̶ comercio, tendas, traballo, granxa, casa, compra, venda, comer, beber, sufrimento, morte.   ⁵

Quenquera que sexas, poño sobre ti as miñas mans para que sexas o meu poema;

murmúroche cos meus beizos a carón do teu oído,

amei a moitas mulleres e a moitos homes, pero a ninguén amei tanto como a ti.

Oh, fun tardo e mudo;

debín abrirme camiño dereito cara ti hai moito tempo,   ¹⁰

non debín proclamar a ninguén senón a ti, non debín cantar a ninguén senón a ti.

Abandonareino todo e virei, e cantarei himnos na túa honra;

Ninguén te comprendeu, pero eu compréndote;

Ninguén te xustificou ̶ e ti non te xustificaches tampouco;

Ninguén houbo que non te atopase imperfecto, só eu non acho en ti imperfeccións;   ¹⁵

Ninguén houbo que non quixese escravizarte, eu son o único que non aceptará a túa servidume;

Eu son o único que non che impón señor, nin dono, nin superior, nin Deus, fóra dos que hai intrinsecamente en ti mesmo.

Os pintores representaron os seus grupos, arremuiñados ao redor dunha figura central;

Da cabeza da figura central esténdese un nimbo de luz áurea:

Pero eu pinto miríades de cabezas, e a ningunha lle falta o seu nimbo de luz áurea;   ²⁰

Das miñas mans, e do cerebro de todo home e muller, flúe e resplandece eternamente.

Oh, eu podería cantar de ti grandezas e glorias!

Non te coñeciches a ti mesmo ̶ a túa vida enteira só foi un soño interior;

As túas pálpebras estiveron pechadas case sempre;

Os teus actos volven a ti para escarnecerte;   ²⁵

(Se o teu traballo, o teu saber, as túas pregarias non volven a ti para escarnecerte, para que volven?)

O escarnio non che pertence;

Debaixo del, e dentro del, véxote á espreita;

Seguinte até onde ninguén te seguiu;

O silencio, a mesa de traballo, a expresión soberbia, a noite, a rutina diaria, se iso te oculta dos demais ou de ti mesmo, non te ocultan de min;   ³⁰

O rostro rasurado, o ollo inquieto, a pel impura, se iso engana aos demais, a min non me engana,

O vestido rechamante, a actividade vergoñosa, a embriaguez, a cobiza, a morte prematura, eu aparto de todo iso.

Non hai don de home ou de muller que non se adapte a ti;

Non hai virtude, nin beleza, no home ou na muller, pero haina en ti;

Ningunha arrancada, ningunha resistencia é boa, pero si en ti;   ³⁵

Non hai pracer agardando polos demais que non te agarde tamén a ti.

En canto a min, eu non lle dou nada a ninguén sen darche a ti o mesmo;

Eu non canto a gloria de ninguén, nin a de Deus, antes de cantar a túa gloria.

Quenquera que sexas, reclama o teu a calquera prezo!

As pompas de Oriente e Occidente son insignificantes, comparadas contigo;⁴⁰

Estas pradarías inmensas ̶ estes ríos interminables ̶ ti es inmenso e interminable coma eles;

Estes furores, elementos, tormentas, movementos da natureza, agonías de aparente aniquilamento ̶ es ti, home ou muller, o seu soberano ou soberana,

Soberano ou soberana polo teu propio dereito sobre a natureza, elementos, dor, paixón, disolución.

As trabas caen dos teus nocellos ̶ atopas en ti recursos inesgotables;

Vello ou novo, home ou muller, brután, baixo, rexeitado por todos, o que ti sexas proclámate;   ⁴⁵

A través do nacemento, vida, morte, enterro, os medios abundantes, nada che será escatimado;

A través de cóleras, perdas, ambicións, ignorancia, fastío, o que ti es abrirase paso.

Walt Whitman, To You en Leaves of Grass, 1855-1892.

Tradución libre miña respectando a puntuación do autor.