Marcar nos libros?

Dalgún xeito creo que son lector doutro lector. A maioría do que leo desde hai anos (non de pequeno) é porque alguén mo recomendou, agasallou ou lle escoitei falar ben del. Isto fala moito dun, algo así como dicía Steiner que o lector tamén é lido polo libro que ten entre as súas mans. Eu son un pouco de marcar, de pasar raias por baixo das significacións do texto, glosar os contidos a base de frases e pensamentos, destacar parágrafos. Quen me pilla descolocado líbrase bastante fácil das marcas, agora que aqueles que quero e me gustan... Por iso, si, por iso é fácil ver os meus libros con tarxetas do bar no que lin aquel capítulo, anacos de papel para limpar os beizos ou o tícket da compra que acababa de facer.

Steiner chámalle a isto a lectura como acción. A acción comprendería o anonimato, a soidade, o silencio, unha forma de peche co libro que o lector reescribe ao seu modo e participando dun debate no que xa non necesita a presenza nin a opinión do autor. Gústame que os libros estean manchados nos espazos libres e textos marcados (por iso tamén me encanta levarme libros prestados de quen tamén os marcou). Para Steiner o bo lector sería o que acabase perfeccionándose ante o texto como un rival do autor e non como un servidor. A tanto non chego. Máis ben son de agradecer. Libro, bolígrafo e pumba, pa cama.