Disfraz

Yusuke Hanai

Non teño nada claro por onde comezar os soños desta noite pasada porque foron moitos e lémbroos con unha perfección de ton positivo que me descolocou até a min mesmo. Descolocoume non polo positivo senón pola perfección—xa me entendedes, e porque tamén, a pesares de espertar entre eles e cambiar de postura na cama, volven a ter un fío que os conecta.

Vou ser moi breve porque me apetece escribir pero non disto. Apetéceme escribir do xeito contrario a como escribo sobre os soños, aínda que tamén me encanta o que ten de creativo aproveitar ese estado de semi-inconsciencia neuronal de polas mañás no que todo na cabeza flúe moi rápido malia que non sexa polos camiños que se move normalmente.

Ao que ía, o soño central, o penúltimo e que mellor lembro: era un paseo por unha vila galega de tamaño medio. Escapando un pouco do centro da vila subín por unhas costas cara algo que se vía feito cara a montaña. Semellaba un pouco o paseo cara a Cidade da Cultura. No medio da montaña había unha zona chá moi grande na que se dispoñían en círculo, coas instalacións no medio, catro ou cinco campos de fútbol con nenos e rapaces xogando en todos eles. Asomeime un pouco a un deles e puiden ver un gol bastante bonito dun dos equipos, que facía o 4-1 no último minuto (entendín que o gol da consolación), e vin como os xogadores dos dous equipos se abrazaban todos nada máis o árbitro pitaba o final. Pareceume ben, e tamén algo ficticio e anacrónico.

Fun á cantina a coller algo para tomarme e tamén a abeirarme da chuvia fina que comezaba a caer. Era un bar moi grande onde todo estaba á vista. Tiñan desde cousas feitas (bocadillos, pequenas racións, pizzas, etc.) até moitos produtos “de tenda” que entendín que estaban pensados para que as familias puidesen facerse o almorzo, o xantar ou a merenda para todos eles. Dispuñan tamén de unha zona con elementos de cociña para servizo das propias familias (fornos, pranchas, cafeteiras...) e mesas para sentarse. Tamén me pareceu ben.

Atendendo ese bar dos campos de fútbol só había unha rapaza e un rapaz, máis ou menos da miña idade, que se movían con moita soltura e trataban á xente xenial. Pedín unha arepa (por antollo e polas pintazas que tiña) e unha Cocacola™ Zero. Mentres a engulía desfrutei da harmonía que o deporte traía para aquela zona da vila. Pareceume ben.

Aquí é cando os soños se fenden pero un non sabe moi ben se espertou ou non. Mirando cara a vila, que quedaba bastante abaixo, puiden fixarme en que había unha especie de feira infantil, mini-parque temático ou algo semellante no mesmo centro. Recoñecino porque había unha torre bastante alta que representaba, esas son as conexións que por agora non entendemos, o que será, se non hai novidades, o meu disfrace para este entroido. Arredor desa torre da feira infantil había moita xente. Desde os campos de fútbol do alto do medio da montaña o único que vía eran bultos, pero recoñecín á perfección a un pai e un fillo pequeno dos que non sabes se é máis traste o pai ou fillo. Non vou dar nomes pero hoxe, cando os vexa, vóullelo contar. Así espertei para o último soño, que non contarei nin contarei os anteriores porque non me apetece, tomei café e case un paquete enteiro de galletas e séguenme ruxindo as tripas. Vou facer outro café e a ver que lle mollo.