Cervexa artesá

Hai uns días que non conto nada dos soños, e non porque non os teña ou non me lembre deles, máis ben porque os da semana pasada foron duros e estraños e quedarán un pouco no caixón do esquecemento. Creo que debe ser así.

O de hoxe gustoume moito. Ten unha chea de matices e volve ser dos que ultimamente me veñen, que se funden uns con outros ou se continúan, da tipificación: 1 soño—1 noite, vaia. O que non sei moi ben é como contalo, porque me chegarían un par de liñas dicindo sobre que ía ou podería mandarme 10 páxinas sen problema. O que farei vai ser comentar o argumento e logo desenvolver as partes que máis me gustaron, sen que teñan que ir fiadas ou en orde.

O argumento é sinxelo: a volta a unha época na que, coma cando rapaces (e non digo que agora non sigamos sendo rapaces), todo se facía nunha panda, facendo parte do club da galega, unk unk oink. Medramos e diversificamos as pandas, os grupos, pero a pertenza a unha ou outra non era exclusiva. Había unha hibridación de grupos moi positiva e enriquecedora. Todos nos coñeciamos e nos queriamos. A veces tamén lucía unha pequena e san rivalidade (isto copiado do castelán “sana rivalidad” non queda tan ben, pero sempre resulta funcional e quen te le síntese máis cómodo se empregas frases feitas da xerga futbolística ou deportiva).

Vou contar só dúas das partes dos soños, que en realidade como xa dixen son dous soños en si entre os que tezo un delgado fío de: unha voltiña na cama e re-taparse. A primeira parte era fermoso porque estabamos vendo un partido de fútbol na Lomba pero era coma se fose un partido polas festas, de estes de “o barrio de tal contra o barrio de tal” - “solteiros contra casados”, etc. O que pasaba de fermoso era que todo eran reencontros, xente que había anos que non se vía entre si estaba no mesmo equipo ou xogando contra outros cos que estudara de neno e que había anos que non se atopaba. A miña cuadrilla nese momento era case toda feminina e puxemos as camisetas para saír ao campo confiando na nosa vitoria. Ninguén o pasou tan ben coma nós. Gañamos. Foi unha festaza.

O segundo que conto, que non foi o último, desenvolvíase un pouco máis abaixo, en prados polos que eu adoitaba ir correr e nos que aínda se atopaban restos de xuntanzas de verán cando xa hai anos que non se fan nesa zona (para a xente de Meira non fai falta que o explique máis e para a xente de fóra non ten importancia). Era tal que así unha xuntanza de verán e a maioría da xente estaba tirada polo chan sobre as mantas e todos iamos por entre todos saudándonos. Iso si, a liña era de xente nova, non coma no fútbol que había desde nenos a maiores. Notei tamén que a roupa, ou o estilo de vestir que levaba cadaquén, era a máis identificadora da súa personalidade. Ou como se che din “tes que imitar a tal...” pois como te vestirías. Todos temos amigos que: ou sempre van impecables e impolutos e poñen o pescozo do polo erguido un pouquiño e levan a chaqueta dobrada sobre o brazo coa marca para fóra, ou son dos que suadoiro ancho e tenis grandes e brancos e.... Xa sabedes. Había dous detalles moi significativos e que para os entendedores de soños seguro que teñen moita importancia, pero son moi fáciles: cada panda ou grupiño tiña a súa cervexa artesá, elaborada por si mesmos, e tamén tiña a súa propia marihuana. Isto faime pensar, agora que o escribo, no éxito que tería facer unha xornada de encontro das cervexas artesás ben organizado. Teño que ir até Lugo pero ao de facer algo das cervexas artesás en Meira voulle dar unha volta.